Every work of art is an uncommitted crime


-Theodor Adorno-

daDa ποiησΗ dAda λογοtεΧνiα dadA pUnk dADa

Τελάλης:

Παρασκευή, Ιουνίου 18, 2010

Αντίχριστος / Antichrist - Lars Von Trier



Antichrist. Το anti- μπορεί να δηλώνει αντίθεση και εναντίωση, αλλά και αντικατάσταση. In place of-. Ο Lars Von Trier εξερευνεί τη σκοτεινή, μαγική και ακατανόητη θηλυκή αρχή που πότε ταυτίζεται με τη Φύση και πότε με τη Γυναίκα λαμβάνοντας σε κάθε περίπτωση διαφορετικό βάθος. Από τη μία βλέπουμε τη θηλυκή θεά, τη μεγάλη μητέρα και από την άλλη την έκφρασή της στο ανθρώπινο βασίλειο -οι δυο τους συναντιούνται στο κοινό σημείο της κυοφορίας (και προαγωγής) ζωής και απομακρύνονται κατά τον τρόπο διαχείρισής της για να ξανασυναντηθούν στο τέλος μιας πορείας εξω-ιστορικής που κλείνει τον κύκλο της με την πράξη της θυσίας, της συμφιλίωσης της γυναικείας φύσης με τη θηλυκή αρχή, το ένστικτο και τη νύχτα, και τη νίκη της επί της αρσενικής αρχής, του ιστορικού Λόγου ως πνεύματος, νου, φωτός. Πότε η αντικατάσταση και πότε η εναντίωση στην αρσενική αρχή, πότε η ζωή και πότε η ψυχολογική ζωή, ο Trier θα μπορούσε να αντλεί από ένα τεράστιο υλικό, από τη μητριαρχική-πανθεϊστική παράδοση και τη σπινοζική ταύτιση του θεού με τη Φύση και την ανθρώπινη scientia intuitiva, μέχρι τις μελέτες του μεγάλου ψυχαναλυτή Carl Jung, την anima, το αντεστραμμένο rosarium philosophorum. Αφιερώνει την ταινία στον Andrei Tarkovsky και την ονειρική, ποιητική ματιά του, με την οποία έρχεται σε διάλογο για να βρει τη γλώσσα εκκίνησής του κι έπειτα μ’ αυτή να του αντιτεθεί επιβάλλοντας τον δικό του κόσμο, έναν αντι-χριστιανικό, αντεστραμμένο κόσμο. O κόσμος του Trier αντιτίθεται στον χριστιανικό-μεταφυσικό του Tarkovsky, αντιτίθεται στο πνεύμα, αντιτίθεται στον πολιτισμό, αντιτίθεται στον κόσμο. Ο κόσμος του είναι ο αντι-κόσμος όπως εμείς μάθαμε να τον βλέπουμε. Ο κόσμος του είναι ο πραγματικός.



Ξεκινάει η ταινία με τη σκηνή του σεξ μεταξύ των ετερόφυλων πρωταγωνιστών του. Το πέος εισδύει στον γυναικείο κόλπο. Το μωρό τους βγαίνει από το κρεβάτι του, φτάνει ως το παράθυρο από το οποίο βουτάει κάτω τη στιγμή που το ζευγάρι φτάνει στην κορύφωση της σεξουαλικής πράξης του. Η πραγματικότητά του συναντά κατά κάποιον τρόπο την ποίηση, μια ποίηση τόσο σκοτεινή όσο πιο βαθιά απλώνεται στην πραγματικότητα, πέρα από τις μεγάλες, κατασκευασμένες φαντασιώσεις. Συναντά την παλιά και λησμονημένη σύνδεση έρωτα-θάνατου ενάντια στη δική μας αντεστραμμένη πραγματικότητα του νου, εκείνη που δεν εμπεριέχει το τραγικό, που εξυψώνει τον έρωτα διανύοντας μια πορεία από τη σάρκα στο πνεύμα, στον ιδεατό κόσμο. Ο έρωτας που ως πράξη φυσική αναπαράγει και διαιωνίζει την ανθρώπινη φύση. Που από ανάγκη γίνεται απόλαυση και έξη και μυστήριο, και από μυστήριο Γνώση. Αυτή η κυρίαρχη ιδέα του πολιτισμού μας γκρεμίζεται στα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας. Δεν γεννάει πια. Το παιδί πεθαίνει -αυτοκτονεί- την ώρα της μεγαλύτερης διέγερσης των δύο αντιθέτων που σμίγουν. Η ένωση δεν είναι εκείνη η αλχημιστική ένωση των αντιθέτων που μεταστοιχειώνει την ύλη σε πνεύμα. Εδώ ο καρπός της ένωσης είναι ο θάνατος. Ο πόνος κυριαρχεί. Το θηλυκό και το αρσενικό στην αρχετυπική τους διάσταση/υπόσταση είναι δύο αντίθετα που δεν τέμνονται. Και δεν τέμνονται όχι σε έναν αρχέγονο τόπο, σε έναν προ-λογικό και μυθικό τόπο, αλλά μέσα στον ιστορικό χώρο τον εμποτισμένο από τον πολιτισμό. Ο πολιτισμός που έχει βάση του τον κυρίαρχο και εξουσιαστικό λόγο καθιστά αδύνατη αυτή την ένωση. Η αντίθεση έγκειται στην αιώνια αντίθεση της καταπιεσμένης θηλυκής αρχής στον καταπιεστή λόγο. Οι πρωταγωνιστές δεν τέμνονται, και ούτε πρόκειται -ο ιστορικός χώρος βεβαιώνει κάθε στιγμή για το αδύνατο της συνύπαρξής τους. Έτσι αποφασίζεται μια κίνηση προς τα πίσω, προς το παρελθόν, μια κίνηση που αλλάζει χώρο για χάρη ενός μυθικού και προ-λογικού τόπου: το σπίτι στην εδέμ. Ο ψυχαναλυτής λόγος θα της προσφέρει τη βοήθειά του, και γι’ αυτό θα πρέπει να ξεκινήσουν από κει που όλα άρχισαν. Στο σπίτι στην εδέμ. Εκεί φαντάζεται η αρσενική αρχή πως θα βρει τη χαμένη τομή, έχει πίστη στις δυνάμεις της, μα κάνει το λάθος να θέλει να αγαπάει, να νομίζει ότι αγαπάει τη σύντροφό του, την αντίθεσή του, κάνει λάθος μιας και δεν τη γνωρίζει καθόλου, δεν ξέρει καθόλου από αγάπη, τι σημαίνει, αν υπάρχει έξω από την τυφλότητά του -αυτό που αγαπάει είναι η επιβολή και επιβεβαίωση της ανωτερότητάς του. Κυριαρχία. Δεν την επιθυμεί για αυτό που είναι αλλά γι’ αυτό στο οποίο εκείνη γίνεται να υποταχθεί -στον δικό του τρόπο. Καθώς και να τη δει να καταστρέφεται μέσα σ’ αυτόν. Η αγάπη: είναι έξω από τον πραγματικό κόσμο που στήνει ο Trier, τον κόσμο που περιλαμβάνει κάθε έκταση από την ιστορικότητα του φιλμικού παρόντος (αρχή της ταινίας) στην εξω-ιστορικότητα του φιλμικού μέλλοντος (εδέμ). Υπάρχει μόνο στα λόγια η αγάπη, είναι εφεύρεση μόνο του λόγου, εφεύρεση της κυριαρχίας. Τα σκοτεινά και άγρια ένστικτα της θηλυκής αρχής σε μια λανθάνουσα υπαρξιακή νύχτα της -μια νύχτα που είναι όλες οι νύχτες στην εδέμ- που ενώ συμπίπτει με την ωμότητα της φύσης και των κύκλων της παραμένει να αγνοεί ότι στην ουσία της είναι αυτή η ίδια. Αγνοεί -δεν είναι παρά λήθη του εαυτού της.



Στην Eden


Τη νύχτα

Εκείνος: Το ουρλιαχτό δεν ήταν αληθινό. Σταμάτα. Ηρέμησε

Εκείνη: Δεν έπρεπε να έρθεις εδώ. Είσαι τόσο αλαζονικός. Όμως μπορεί αυτό να μην κρατήσει. To ‘χεις σκεφτεί αυτό;

παύση

Εκείνη: οι βελανιδιές είναι αιωνόβιες. Το μόνο που έχουν να κάνουν για να διαιωνισθούν είναι να παράγουν ένα δέντρο κάθε εκατό χρόνια. Mπορεί να σου ακούγεται κοινότοπο, αλλά ήταν σπουδαίο πράγμα για μένα να το συνειδητοποιήσω αυτό όταν ήμουν εδώ έξω με τον Νικ. Τα βελανίδια έπεφταν στη στέγη τότε, έπεφταν κι έπεφταν συνεχώς, και πέθαιναν, και πέθαιναν. Και κατάλαβα πως ό,τι ήταν όμορφο στην εδέμ ήταν μάλλον ανόητο. Τώρα μπορώ να ακούω εκείνο που δεν μπορούσα πριν: το κλάμα όλων των πραγμάτων που είναι προς θάνατο

Εκείνος: Όλο αυτό είναι πολύ συγκινητικό εάν είναι παιδικό βιβλίο. Τα βελανίδια δεν κλαίνε. Το ξέρεις καλά όπως κι εγώ. Αυτό είναι ο φόβος. Οι σκέψεις σου στρεβλώνουν την πραγματικότητα, όχι το αντίστροφο

Εκείνη: Η φύση είναι η εκκλησία του σατανά


Τη μέρα

Εκείνος: Τι κάνεις;

Εκείνη: Κοίτα. Είμαι και πάλι καλά. Θεραπεύτηκα. Βλέπω καθαρότερα. Είμαι καλά. …Δεν μπορείς απλώς να είσαι χαρούμενος για μένα, έτσι δεν είναι;


Τη νύχτα - το παιχνίδι ρόλων

Εκείνος: Ο ρόλος μου είναι όλες οι σκέψεις που σου προκαλούν φόβο. Ο δικός σου είναι η λογική σκέψη. Είμαι φύση. Όλα τα πράγματα που αποκαλείς φύση

Εκείνη: Εντάξει κύριε φύση -τι θέλεις;

Εκείνος: Να σε πληγώσω όσο περισσότερο μπορώ

Εκείνη: Πώς;

Εκείνος: Πώς νομίζεις;

Εκείνη: Τρομάζοντάς με…

Εκείνος: Σκοτώνοντάς σε

Εκείνη: Η φύση δεν μπορεί να με βλάψει. Είσαι μόνο η πρασινάδα έξω

Εκείνος: Όχι. Είμαι περισσότερα απ’ αυτό

Εκείνη: Δεν καταλαβαίνω

Εκείνος: Είμαι έξω, αλλά συνάμα και μέσα. Είμαι η φύση όλων των ανθρώπινων πλασμάτων

Εκείνη: Α, αυτό το είδος φύσης. Το είδος της φύσης που ωθεί τους ανθρώπους να κάνουν διαβολικά πράγματα εναντίον των γυναικών

Εκείνος: Αυτό ακριβώς είμαι

Εκείνη: Αυτού του είδους η φύση μ' ενδιέφερε πολύ όταν ήμουν εδώ...



Ο Trier βάζει τη γυναίκα κάποτε κλεισμένη εκεί στην εδέμ να καταπίνεται σιγά σιγά από το έργο της, που βασιζόταν στη μελέτη των γυναικών του μεσαίωνα, όλων εκείνων των γυναικών που βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν ως μάγισσες, την ήττα του ενστίκτου, της αίσθησης, του σκοταδιού, από τον λόγο, τη θεωρία, το φως. Ωστόσο δεν μπόρεσε η ίδια να συνεχίσει. Βρέθηκε μπροστά στην άβυσσο της πραγματικότητας, και αυτή η πραγματικότητα δεν ομοιάζει στην αλήθεια του λόγου, δεν ψεύδεται και συνεπώς δεν αντέχεται. Το σκοτάδι που της διανοιγόταν ήταν οδυνηρό, και η αδυναμία της να υπερβεί την κατασκευασμένη της από τον λόγο φύση, τη μετέτρεψε σε πηγή δυστυχίας. Το παιδί της, ο καρπός της, θα παραμορφωθεί από την ίδια (του φοράει τα παπούτσια λάθος -το δεξί στο αριστερό πόδι), κι από δω ξεκινάει όλη η φρίκη στον δικό μας κόσμο, αυτο που βλέπουμε σαν λάθος, η διαιώνιση του κακού, ή αλλιώς του πόνου. Αυτή η ιστορία είναι γνωστή στον καθένα είτε βλέπει είτε όχι γύρω του. Ο Trier πηγαίνει στο πριν απ’ αυτό, στην πηγή της φρίκης, στα αίτια κάθε δυστυχίας, και συλλογίζεται με ιδιαίτερη τόλμη.



Ο αδάμ και η εύα, οι δύο αρχετυπικές εικόνες, κινούνται ανάποδα, αυτοεξορίζονται στην εδέμ, και εκεί, στην εδέμ, δεν υπάρχει τίποτα το θεϊκό. Το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού στο οποίο θα πηδηχτούν με όλη τους την ωμότητα, με όλη τους την σάρκα, είναι ένα δέντρο που τρέφεται με κρέας ανθρώπινο. Εκεί στην εδέμ λυσσομανούν τα άγρια ένστικτα. Δίκαιο δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο η νύχτα, αυτή η θηλυκή δαγκάνα που θα κατασπαράξει τον αφελή λόγο ο οποίος προσπάθησε να παίξει μαζί με το παιχνίδι διατήρησης των σκήπτρων του, τον ρόλο του θεού -που φυσικά αντιστοιχεί σ’ αυτόν, στον ίδιο τον λόγο, που τον δημιούργησε ως τέτοιον (θεό) κάποτε για να πείθει καλύτερα. Ο ρυθμιστής θα απορυθμιστεί εύκολα με το πρώτο κύμα παρά-νοιας.



Ο εξω-ιστορικός τόπος δεν είναι άχρονος. Η εδέμ δεν είναι αιώνια. Ανήκει στη γυναίκα. Και εκεί η γυναίκα θα νικήσει. Από την αναζήτηση της αλήθειας της πίσω από τις κουρτίνες της λήθης, την αιματηρή σύγκρουση της υστερικής της φύσης με τον λόγο, τον ευνουχισμό της και τον ευνουχισμό του, τη στέρηση της γονιμότητας, την απώλεια της ισχύος του, που σημαίνει την πιο ριζική του γλώσσα, μέχρι την αδιανόητη εκμηδένιση της αρσενικής αρχής καθώς στο τέλος θα μεταμορφωθεί στο τέρας με το οποίο πάλευε. Όποιος παλεύει με τα τέρατα να προσέχει να μη γίνει τέρας, έλεγε ο Nietzsche που ακροβατούσε πάνω από την άβυσσο του ενστίκτου. Οι μυριάδες απρόσωπες ψυχές απελευθερώνονται. Ο Trier δεν θα μας πνίξει στο τέλος. Μας ανοίγει σε έναν άλλο κόσμο. Το μέλλον αυτό είναι αισιόδοξο. Είναι η πιο αισιόδοξη ταινία του πού ‘χω δει. Μας λέει το αυτονόητο -το αυτονόητο είναι και το πιο δύσκολο να δεχτούμε- ότι η φύση πάντα βγαίνει κερδισμένη, όχι γιατί έχει στόφα νικητή, μα επειδή δε γίνεται να χάσει. Ο θάνατος βρίσκεται έξω από τη ζωή όπως έλεγαν οι επικούρειοι -θα έλεγα αλλιώς: θάνατος είναι η ζωή δίχως φύση. Ο λόγος έχει χάσει από την πρώτη στιγμή, μα δίνει τη μάχη του επιστρατεύοντας κάθε τέχνασμα, όλο ακόμα το πνεύμα του. Μάταια και οδυνηρά.



False in legs, false in thighs, false in breasts, teeth, hair and eyes.

Τον φιλάει. Παίρνει το ψαλίδι, ερεθίζει την κλειτορίδα της με το χέρι του άντρα κι έπειτα ευνουχίζεται. Αυτός βλέπει τον ουρανό. Δεν υπάρχει τέτοιος αστερισμός: τα τρία ζώα και το corous. Του λέει: κανένα απ’ αυτά δεν έιναι ενεργό. Ουρλιάζει. Όχι. Χαλάζι. Βλέπει τα ζώα ένα ένα να στέκονται δίπλα της. Σπάει το δάπεδο και βρίσκει το εργαλείο με το οποίο μπορεί να απελευθερωθεί από τον τροχό της φύσης. Τον μαχαιρώνει. Αυτός μάχεται. Απελευθερώνεται. Την πνίγει. Αυτή δεν αντιδράει. Η φύση της τον καλεί. Αυτός, το αρχέτυπο του λόγου, τη σκοτώνει, και μαζί μ’ αυτήν όλες τις κατακτήσεις του πολιτισμού. Σκοτώνει τη μάσκα του, και αυτό που μένει είν' αυτό που έγινε: τέρας. Έπειτα την καίει όπως τις μάγισσες κάποτε. Μόνος του, κουτσαίνοντας στον παράδεισο. Έναν παράδεισο γεμάτο σώματα, σάρκες. Τρώει τους καρπούς. Ανθρωποφαγία. Εκατοντάδες γυναίκες τον προσπερνούν ανεβαίνοντας. Η φύση έχει νικήσει. Έχει υποτάξει την αρσενική αρχή. Της έχει αφαιρέσει όλο το πνεύμα.



Ίσως ο αντίχριστος είναι το πιο βαθύ και σημαντικό κινηματογραφικό έργο που έχω δει. Είμαι ακόμα ποτισμένος απ’ αυτό και πιθανόν το διογκώνω. Ωστόσο αυτό αισθάνομαι. Κι αυτό αρκεί. Η προσωπική αλήθεια, ακόμα κι αυτή, δεν είναι άχρονη - είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χρονικότητα, με το σώμα, με την αλλαγή.


γ. γεωργίου



Κάποιες από τις καρέ-καρέ σημειώσεις/αναλύσεις/σκέψεις μου βλέποντας την ταινία για δεύτερη φορά (παραθέτω ενδεικτικά καθώς η έκτασή τους θα ήταν πάρα πολύ μεγάλη):

*To εκπληκτικό με τον Trier είναι η μαεστρία, η άνεση με την οποία αντιστρέφει ένα ολόκληρο σύστημα ιδεών παγιωμένο, κατασκευάζοντας τη δική του ωρολογιακή βόμβα.

*Ο αντίχριστος κυβερνάει τον κόσμο μας. Κάθετι, ακόμα και το πολυτιμότερο, το πιο αναγκαίο, η ρίζα της ύπαρξης, ο έρωτας, επιφέρει οδύνη, πόνο, και για τον Trier δεν είναι μια απλή διαπίστωση αλλά η συνθήκη του κόσμου, το έγκλημά του. Ο αντίχριστος είναι όχι απλώς η πραγματικότητα την οποία ζούμε, αλλά και η βαθύτερη μεταφυσική μας -που είναι πάντα μια αντιφυσική.

*“Αυτό είναι σωματικό”, του λέει στην αρχή ακόμα, “είναι επικίνδυνο”. Αυτός το αρνείται, ο ψυχαναλυτής, “δεν είναι” λέει, “είναι μια φάση”. Του λέει ότι πριν δε νοιαζόταν παρά μόνο τώρα, μετά τον θάνατο του παιδιού τους. Κι αργότερα τον ρωτάει αν την αγαπάει. Την αγαπάει (“σ’ αγαπώ”) επειδή την έχει κερδίσει, εξαπατήσει. Επειδή της επιβάλλεται. Πριν δεν ενδιαφερόταν και η δικαιολογία του είναι πως την άφησε να γράψει τη “θέση” της. Αυτή η καλοσύνη του είναι παραπλανητική. Γιατί τη θέση της τη θεωρεί λανθασμένη και με βεβαιότητα επιβάλλει τη δική του λογική. Επιστήμη. Του λέει: “εγώ φταίω…” για το νεκρό παιδί. Αμέσως μετά του ορμάει καθοδηγούμενη από τα σεξουαλικά της ένστικτα. Της λέει ποτέ να μην πηδάει τον θεραπευτή της, την “ευνουχίζει”, την αποξενώνει από το σώμα της, τις ανάγκες του. Τοποθετεί την ιδέα πιο πάνω.

*Είναι μια κριτική της δυτικής σκέψης. Μια απομάγευση των τοτέμ της όπως η ίδια η ψυχαναλυτική θεωρία του Freud, ο χριστιανισμός.

*“Εγώ φταίω” λέει αμέσως μετά τον θάνατο της ζωής, του παιδιού, του καρπού. “Γιατί που ήμουν εγώ;” της λέει ο θεραπευτής άντρας της. Έτσι αποδυναμώνει τη φύση με λογική. Δεν φταίει (η γυναίκα του) αλλά πρέπει να θεραπευτεί γιατί προφανώς είναι άρρωστη. Το κλειδί εδώ είναι πως η φύση δεν είναι άρρωστη. Η σκέψη μόνο τη βλέπει έτσι. Η φύση (μας) φταίει όταν δε γεννάει και δε διατηρεί τη ζωή. Από τη στιγμή που διαφθείρεται από τη σκέψη -που δεν είναι παρά κοινωνική κατασκευή- και απομακρύνεται από το σημείο σύγκρουσης, γίνεται παθητική, κουρελιάζεται, κι η κάθαρση δε θα υπάρξει ποτέ. Αυτό αποτελεί και την πηγή του κακού, τον αντίχριστο.

*Του λέει: “μ’ αγαπάς;”. “Ναι”, απαντάει. “Τότε βοήθησέ με”, του λέει. Βοήθησέ με του λέει μέσα από τα άγρια βάθη της. Εκείνος αντί να “πεθάνει” για χάρη της, τελείως μηχανικά, ορθολογιστικά της απαντά αμέσως: “αυτό ακριβώς κάνω”. Αυτός δεν κάνει ό,τι κάνει με δόλο αλλά με πραγματικό γι’ αυτόν ενδιαφέρον. Ο αντίχριστος δεν είναι κακός, έχει καλές προθέσεις απλώς πέρα του ότι είναι ισχυρός είναι αφελής. Η επιστήμη του είναι αστεία μπροστά στην τέχνη της δημιουργίας την οποία κατέχει η γυναίκα. Η ισχύς του από την άλλη δεν αποτελεί παρά το λάθος του κόσμου του ίδιου. Η σκέψη είναι διαχωρισμένη από τη ζωή. Αυτή είναι και η πηγή του κακού. Κατά την ένωσή τους εμφανίστηκε ο θάνατος. Αυτός πάντα του εμφανίζεται ως η αλλαγή -να ο συμβολισμός του. Η ζωή δε μπορεί εδώ σύμφωνα με τον Trier να δεχτεί το γεγονός του θανάτου, να συμφιλιωθεί. Γι’ αυτό κι έχει τύψεις η γυναίκα, δε δύναται να μεγαλώσει, να γίνει περισσότερη -μια αύξηση. Σύμφωνα με αυτήν την ανάγνωση η ζωή φταίει, έχει δίκιο που το λέει, “εγώ φταίω”, καθώς αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση και να δεχτεί το βάρος της ένωσης, αυτός είναι η ζωή. Η σκέψη είναι ανίκανη για τούτο. Όμως η ζωή ζητάει τη βοήθεια της σκέψης αλλά όχι στέκοντας απέναντί της -θέλει τη σκέψη που βλέπει από τα μάτια της. Η κατάληξη του δυτικού πολιτισμού είναι αναπόφευκτη, ο θάνατος ως το χείριστον, ο ευνουχισμός, η αντιφυσικότητα, ο ολοκληρωτικός θάνατος -όχι ως καρπός μιας ένωσης αλλά ως σάρκα των στοιχείων που προσπαθούν να έρθουν σε σχέση, που αναπόφευκτα βρίσκονται.

*Εκείνη γυμνή κάνοντας μπάνιο. Εκείνος ντυμένος. Της λέει: “απελευθέρωση, έκθεση, ανάδυση. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που πραγματικά δουλεύει. Όλα τ’ άλλα είναι λόγια.” Βέβαια αυτός μιλάει λόγια, αυτός ανήκει στο περιττό, στο “όλα τ’ άλλα…” εκτός από αυτό που είναι, το όντως-είναι.


γ. γεωργίου


______
οι εικόνες είναι κολάζ από screenshots της ταινίας

22 σχόλια:

  1. Aγαπητέ Γιώργο τα θερμά μου συγχαρητήρια για το κείμενο.Ο τρίερς είναι πανέξυπνος και ξέρει τι κάνει με πολύ ακρίβεια κι ας το παίζει αλλιώς στις συνεντεύξεις. Κάθε λεπτομέρεια του έργου είναι υπολογισμένη και κρύβει πίσω της πολύ μελέτη σε πολλούς τομείς. Και είναι μεγάλος σκηνοθέτης γιατί ξέρει να το κρύβει.

    Κώστας Παπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Simera diavazw oli mera ton "giwrgo gewrgiou" kai mporw na pw pws niwthw Yperoxa! I got my gift today - my virtual one - your sites!!!
    Thank you!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://www.youtube.com/watch?v=aSBpQcu61tg&feature=related
    Ayto as einai ena mikro "antidoro" apo mena.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλωσήρθες themane! γεμάτος ενέργεια. Το ότι νιώθεις υπέροχα είναι μια ικανοποίηση για μένα, αυτό το "νιώθω" είναι μια γλώσσα που καταλαβαίνω βαθύτερα. Εξαιρετικό το βίντεο, να 'σαι καλά.

    Κώστα ναι, ο trier χειρίζεται τόσο καλά το υλικό του που του επιτρέπονται τα πάντα. Με εκπλήσσει κάθε φορά η τόλμη του. Τείνω να τον συλλαμβάνω ως dada -έξω από κάθε dada-εγκλεισμό των ιστορικών της τέχνης. Ένας δημιουργός τελείως απελευθερωμένος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλώς σε βρήκα, Γιώργο.
    Καλή η παρατήρηση σου = γεμάτΗ ενέργεια!!!
    Αλήθεια! Όταν αναγκάζεσαι να μπεις στο «περιθώριο – απομόνωση - κυρίως – πνευματική» – κάθε αχτίδα που φέρει φώς είναι πολύτιμη. Και αν αυτό ρέει άφθονα από μια νέα ψύχη είναι ακόμα πιο πολύτιμη!!!
    Μου αρέσει πως «πονάς»!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. DADA - is just freedom of soul.
    Oti afora to "teleiws" apeleytherwmenos - tha mou epitrepseis na min symfwnisw.
    DADA and FORMA - einai polyploko, pistevw.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. γεμάτη ενέργεια! εξαίρετα.
    Όταν δεν ξέρω το φύλο κοπανάω αρσενικό για να αποφεύγω τα ο/η που μου τη δίνουν φορές, και βάζω αρσενικό όχι λόγω προκατάληψης αλλά λόγω στατιστικής. Χαίρομαι με τις γυναικείες φωνές. Εξάλλου αυτή η δημοσίευση είναι αφιερωμένη στο θηλυκό στοιχείο, στη νύχτα -με αγάπη (όχι φυσικά χριστιανική, αλλά πιο trierική -με κατανόηση προς εκείνο που αγγίζει με πάθος).

    το "τελείως απελευθερωμένος" ήθελε να δείξει ότι είναι πάρα πολύ -και αυτό φαίνεται από το υλικό του, το πως το διαχειρίζεται, τη γλώσσα του που κινείται σε πάρα πολλά επίπεδα, καθώς και κάποιες στιγμές όπου η γλώσσα του έχει μεταμορφωθεί σε κάτι που μοιάζει με τίποτα. Θα έπρεπε να δει κανείς κι άλλες του ταινίες. Προτείνω πέρα από τις πολύ του γνωστές: τους ηλίθιους, το the boss of it all (εκπληκτικό). Τελείως δε θα μπορούσε να είναι τίποτα κανείς, ούτε καν μαλάκας. Συμφωνώ με την ένστασή σου σε αυτό το σημείο, όχι όμως όσον αφορά τη σχέση dada και φόρμας. Η φόρμα θέλει πολύ συζήτηση. Θα ρίξω μια σκέψη μόνο: άλλο η φόρμα η παραδεδομένη και κατασκευασμένη να εξυπηρετεί το γούστο, τη μόδα, μια μέση κατανόηση, την ευκολία, την αναγνώριση κ.α. και άλλο η φόρμα που σχηματίζεται από τη ροή μιας γλώσσας που κινείται στα βάθη της και φορές αλλοιώνεται από την πίεση, την έλλειψη οξυγόνου, την ίδια την εξέγερση της γλώσσας στην καταπιεστική αρχή της. Πάντα φτειάχνεις φόρμα ακόμα και στη μεγαλύτερη αναρχία σου, κι όταν δεν το θες ή το σκέφτεσαι, ή κι όταν το απεχθάνεσαι, θα φτειάχνεις φόρμα γιατί πάντα κάποιος θα βλέπει εκεί μια φόρμα που δε θα είναι τίποτα άλλο από το σχήμα της κατανόησής του, ακόμα κι όταν το δημιούργημα είναι κατά βάση υδάτινο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Hmmm
    Krima pou den mporw na milisw twra i den thelw akoma, isws epeidi apolamvanw na se diavazw kai den exw anangi na sou grafw, xwria pou prepei na dw ton Trier (dioratiko se vriskw sto thema - ton eida / den ton eida - to mantepses - deN ton eida) - mias kai egine aformi... alla kapoia stigmi tha eimai se thesi na sou dwsw ti diki mou skepsi peri Thylikou - nixtas - formas - glwssas.... alla prwt'ap ola tou ti einai ekeino pou kanei tin koinwnia mas toso agoni - nekri i texni - h glwssa de mia potapi symvasi "...Αξίζει όσο και οι ντουλάπες΄ αποθηκευτικός χώρος νοητικής αποσύνθεσης"....
    Me poly Agaph
    Theodora

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Είναι αλήθεια οτι πολύ πριν απο την κλασική εποχή, και για μια μακρινή σειρά αιώνων απ' οπου σίγουρα δεν έχουμε βγεί ακόμη, το πάθος και η τρέλα κρατήθηκαν το ένα πλάι στο άλλο" Μισέλ Φουκώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Α, ρε Γιωργή, μ'έκανες βραδιάτικα να ψάχνω στα video club να βρω την ταινία.Άξιζε όμως τον κόπο.ΤΡΟΜΕΡΗ!Τη βία όμως στο τέλος δεν τη άντεξα όσο συμβολική και αν ήταν.Δε χρειάζεται να σιχαινόμαστε την ανθρώπινη φύση μας.Τη χρειαζόμαστε τη βρωμιά.Πρέπει κάτινα 'χουμε να καθαρίσουμε βρε αδερφέ.Όσο για σχόλια για την ταινία τί να πω; τα είπες πάλι όλα.Εφτασες στο τέρμα με τη μία.Εσπασες το κόκαλο και μας πρόσφερες το μεδούλι.τόσο άμεσα όσο και οι εικόνες της ταινίας . οι ήρωές της μου θύμισαν τους ήρωες του βιβλίου σου.Δεν κατάλαβα όμως καλά το τέλος.Καταστρέφεται,δεν εξελίσσεται.Γίνεται πάλι πρωτόγονος.Πού την είδες την αισιοδοξία;Εκτός και αν το αρσενικό δεν είχε τίποτα το ανθρώπινο στην ταινία και ήταν μόνο το σύμβολο τη λογικής σκέψης.Θα τη ξαναδω βέβαια ....καληνύχτα
    χρύσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν ξέρω αν κατάλαβα καλά αλλά η μητέρα παρατηρεί τη πτώση του παιδιού κατα τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης και δεν τρέχει να το σώσει.Είχε ήδη χάσει κάθε τι το ανθρώπινο πριν το θάνατο του.(θυμίζει εδώ η ηρωίδα λίγο τη μήδεια.Αλλα η μήδεια δεν ήταν ανθρωπος και έτσι δεν είχε πρόβλημα με την πράξη της)Αυτη η έλλειψη αγάπης έφερε την καταστροφη.Ο ένας γίνεται η τετράγωνη λογική και η αλλη το ενστικτο.Η ανθρώπινη κατάσταση όμως είναι κάτι το ενδιάμεσο και μια προσπάθεια να γεφυρωθουν τα δύο ακρα και μέσα μας και στις σχέσεις μας.Και προφανως η αγάπη είναι το μόνο καύσιμο.Αλλιώς πιο το νόημα της παρουσίας μας σ'αυτόν τον πλανήτη;
    πάντως αριστούργημα!
    χρύσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εχασε τη ζωή της και επιστρέφει στην αρχή για να τροφοδοτήσει το νεκρό της σώμα με νέα ενέργεια.Το μυαλό όμως βίαια μπλοκάρει τη φυσιολογική αυτή διαδικασια και η επανασύνδεση δεν γίνεται ποτέ.τί να το κάνει το αχρηστο πεθαμένο σώμα ;τα αχρηστα γεννετικά όργανα; πρέπει να το παραδώσει πίσω.χρύσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πρωτόγονος. Απελευθερωμένος από όλο το πνεύμα του, το ψέμα του. Η φύση δεν ψεύδεται, μόνο ο νους που από εργαλείο ταυτίστηκε δίχως ντροπή με την ύπαρξη ήδη από τον ντεκάρτ. Νομίζω πως είναι περιττό να επαναλάβω όσα έχω γράψει εδώ, όχι μόνο σ’ αυτή τη δημοσίευση -είναι ο κεντρικός άξονας των περισσότερων κειμένων. Θα συνοψίσω σε μια φράση αυτό που αισθάνομαι: το αποκορύφωμα του ανθρωπίνου “πολιτισμού” είναι ο ινδιάνος, όταν ούτε καν γνωρίζαμε τίποτα γι’ αυτόν κι ούτε πρόκειται να μάθουμε τίποτα, αφού δεν υπάρχει τίποτα που να μας ενδιαφέρει, να ενδιαφέρει τον νου -αυτός διαφωνεί και εκεί τελειώνει το όλο θέμα. Είναι χαρακτηριστικό μας να ανυψώνουμε τα εργαλεία σε τοτέμ και να τα λατρεύουμε. Να δημιουργούμε τα προβλήματα και μετά να παλεύουμε να τα επιλύσουμε όταν προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπάρχει νους όπως τον αντιλαμβανόμαστε. Η φύση όπως πάντα θα κλάσει κάποτε και θα χαθούμε. Δεν είναι αισιόδοξη η ματιά του trier; δεν είναι που ξεχαρβαλώνει όλο το οικοδόμημα του νου; την αγάπη, την ένωση των αντιθέτων, τον λόγο; που αντικαθιστά (αντί-) το ψέμα (χριστός) 2.000 χρόνων με μια πραγματικότητα αιώνια;
    Για την ανάλυση στον αντίχριστο, είναι ό,τι ένιωσα, και μιας και τά ‘παιξα αναλύοντας καρέ καρέ την ταινία δε θα ‘θελα να γράψω τίποτα άλλο, με κούρασε γι’ αυτό και κατά την αντιγραφή της ανάλυσης εδώ, σταμάτησα, δεν άντεχα καν να τα ξαναδιαβάζω. Ταινία είναι. Ας τη δούμε ως τέτοια. Εννοώ να μη χάνουμε τις αισθήσεις μας. Ο καθένας μπορεί να δει άλλα πράγματα, μπορεί να νιώσει χίλια δυο. Ο trier μπορεί πχ να διαφωνήσει με την ανάλυση -που είναι και το πιο πιθανό αφού οι δηλώσεις του έτσι κι αλλιώς είναι παραπλανητικές ή φέρουν κάτι από τους “ηλίθιούς” του. Έτσι κι αλλιώς είναι πάντα αυτό που ο καθένας καταλαβαίνει και όσο πάει με το σώμα συλλαμβάνει περισσότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Συμφωνώ ότι είναι αριστούργημα.

    Θλιβερό ωστόσο το γεγονός ότι τον έχουν ξεσκίσει τον trier με τις προβολές των ανόητων ιδεοληψιών τους πάνω του. Έχω διαβάσει κριτικές της ταινίας πράγματι ανούσιες, βαρετές, μηδαμινές και απαράδεκτες, σε ξένα σάιτ και ελληνικά, μέχρι και το ποιείν που σχετικά προσέχει τις αναρτήσεις του και έχει δημοσιεύσει πολύ καλά πράγματα (έχει τεράστιο υλικό και σπάνιο ή εντελώς ανύπαρκτο στην αγορά υλικό), ανέβασε μία. Ομολογώ πως ξεκίνησα να γράφω την κριτική ως σχόλιο-αντίδραση-αντίθεση στη δημοσίευση στο ποιείν, εκείνο το μικρό χρονικό διάστημα που σχολίαζα πού και πού, διανύοντας την πρώτη, “ρομαντική” ιντερνετική μου ζωή, αλλά επειδή συζήτηση δεν έγινε σχεδόν ποτέ εκεί πέρα για όσο καιρό παρακολουθούσα τα σχόλια, παρά μια αίσθηση παρουσιών που θυμίζουν τα πάνελ των μεσημεριανών εκπομπών μα με εξυψωμένο θέμα: τον πολιτισμό, την ποίηση, το πνεύμα, το σταμάτησα, θα υπήρχε σύγκρουση δίχως άνοιγμα -έτσι κράτησα τις αρχικές σημειώσεις.
    Γενική παρατήρηση: μια κακιά και τεμπέλικη ανάλυση είναι χειρότερη από μια τελείως ανόητη. Με θλίβει ο στόμφος εκείνων που έρχεται μέσα από την προχειρότητα και την έλλειψη φωτιάς να επιδειχτεί και να κυριαρχήσει σε όσους τρώνε το παραμύθι της κουλτούρας. Είναι αισχρό να παίζει κανείς με τους πεινασμένους.
    Δίνω κάποια λινκ συνεντεύξεων του νταφόε και του τρίερ που μόλις βρήκα κι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον
    http://www.guardian.co.uk/film/video/2009/jul/20/willem-dafoe-lars-von-trier-antichrist
    http://www.guardian.co.uk/film/2009/jul/12/lars-von-trier-interview

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ιδιαίτερο το κείμενο σου. Η ανάγνωση σου
    είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Η γραφή σου εκφραστική και γνήσια. Ίσως σαν άλλος Νίτσε -που παρόλο είναι γεμάτος λάθη π.χ. στην "Γέννηση της τραγωδίας"- έχεις ύφος ορμητικό που παρασέρνει και αναδημιουργεί τα γραφόμενα και τα περιγραφόμενα σου. Πραγματικά σε συγχαίρω σημειώνοντας επίσης πως εντυπωσιάστηκα από την ανάπλαση των σκηνών της ταινίας εντός μου καθώς διάβαζα το κείμενο σου.

    Παραθέτω και ένα μικρό παλιότερο σχόλιο μου στην ταινία: O Lars Von Trier με τον «Αντίχριστο» του, συνομιλεί κινηματογραφικά με τον Ταρκόφσκι και τον Μπέργκμαν. Στον από κάτω όροφο βρίσκονται οι Κουροσάβα και ο Αγγελόπουλος, ωστόσο το πάτωμα είναι γυάλινο και έχει κενά, περνούν οι ήχοι και οι εικόνες. Εν ολίγοις ο «Αντίχριστος» είναι ένα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου που θα μείνει.
    Παραπλήσια ιδέα της αποκοπής μας από τις πηγές εκφράζεται και στο ποίημα «Προϊστορία» των Σχεδιασμάτων με φως (ξα’) του Τάσου Φάλκου (εκδόσεις Ζήτρος, 2005)

    […] Τότε προφήτες στάθηκαν στη μέση
    κατέκριναν το φως
    κι εξύμνησαν τα έργα της νυκτός
    κι οι μέρες έσταζαν φαρμάκι
    οι νύχτες έσταζαν φαρμάκι
    οι ώρες έσταζαν φαρμάκι
    Η φύση κείτονταν σαν ένα πληγωμένο ζώο
    Κι ένα πρωί ξυπνήσαμε και είδαμε
    πως ένας μαύρος τοίχος
    δυσοίωνος κι απρόσιτος
    υψώθηκε ανάμεσα στο φως κι εμάς.

    Αλλά και στο σπαρακτικό και τραγικό ποίημα «Το φως και η ρωγμή» των Σχεδιασμάτων με φως (α), με τις άπειρες προεκτάσεις του:

    Στην άκρη του [εννοείται του φωτός] ήταν ο Θεός

    Ήταν μια εποχή πολέμων και ξεσηκωμών
    τα σπίτια και τα δάση κάηκαν
    βγαίναν νεκροί κρατώντας άσπρες φλόγες
    μια φοβερή υποψία πλανιόταν μες στην κάπνα,
    όταν παρουσιάστηκε το ράγισμα
    Δεν είδαμε και δεν ακούσαμε κανέναν κρότο
    μα είχε γίνει μια ρωγμή

    Μετά ησύχασαν τα πράγματα
    Χτίσαμε πάλι σπίτια
    κι αποσυρθήκαν οι νεκροί
    Μα έκτοτε η ρωγμή έγινε πλέον χάσμα
    και βρέχει βρέχει καθημερινά
    μας κατακλύζει ένα φως ψυχρό
    Αυτό το φως δεν ξεκινάει από πουθενά
    δεν καταλήγει πουθενά


    ______
    Τα συγχαρητήρια μου και πάλι Γιώργο Γεωργίου
    Πέτρος Γκολίτσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πέτρο, καλησπέρα. Χαίρομαι που σ’ άγγιξε το κείμενο, η γραφή, το βλέμμα.
    Ευχαριστώ για τα ποιήματα του φάλκου, δεν τα είχα υπόψη, και ίσως έδωσες ένα έναυσμα να τα αναζητήσω.

    Λες ότι ο νίτσε είναι γεμάτος λάθη -έστω στη γέννηση της τραγωδίας, αν όχι γενικά στη σκέψη του. Θα ‘θελα ν’ ακούσω την άποψή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ο Νίτσε είναι ποιητής φιλόσοφος, ρέπει περισσότερο προς τη λογοτεχνία παρά προς την επιστήμη. Μεγάλες κουβέντες βέβαια και σίγουρα δεν είμαι ο πλέον ειδικός. Ενδεικτικά ωστόσο αποδίδει τη γέννηση της συνείδησης στην εποχή που γράφονται οι αρχαίες τραγωδίες, παρατήρηση λανθασμένη καθότι ο Ομηρικός άνθρωπος σίγουρα έχει συνείδηση (π.χ η Ελένη αποκαλεί τον εαυτό της σκυλομούρα και λεει πως θα ήταν καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ποτέ, συνεπώς έχει τύψεις και άρα συνείδηση). Φιλικά πάντοτε. Θα τη συνεχίσουμε την κουβέντα από κοντά. Τα συγχαρητήρια μου και πάλι για τον "Τρίερ" σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με την όλη προσέγγισή σου, πέτρο. Αν και δεν έχω διαβάσει τη γέννηση της τραγωδίας (εκτός από μερικές σελίδες), και δεν μπορώ να εκφέρω άποψη στο τι λέει ο νίτσε στο συγκεκριμένο έργο, πού εστιάζει όταν λέει ό,τι λέει. Ωστόσο η γλώσσα/σκέψη του νίτσε σίγουρα δεν είναι η γλώσσα/σκέψη του ομήρου κι ακόμα περισσότερο δεν είναι της επιστήμης, οπότε αλλάζει και όλη η οπτική. Δεν έχει νόημα να αναζητούμε το επιστημονικά ορθό στη σκέψη του. Τι είναι άλλωστε ορθό για τη σκέψη που καθορίζεται από την επιστήμη; και ποια επιστήμη (η ίδια αποτελείται από ένα πλήθος "αληθειών");
    H συνείδηση δεν είναι εξακριβωμένο τι είναι: δεν είναι αυτό -είναι αυτό κι εκείνο και το άλλο, υπάρχουν θεωρίες κι αυτές πιθανότατα ανεπαρκείς. Οι φιλόσοφοι κάτι λένε (κι ο καθένας τους φορές, κάτι άλλο), οι ψυχολόγοι κάτι άλλο, οι νευρολόγοι/νευροφυσιολόγοι κτλ.
    Ο ομηρικός άνθρωπος μπορεί να έχει συνείδηση αλλά δεν υπάρχει, είναι μόνο ο όμηρος που δημιουργεί τον άνθρωπο με τη συνείδηση -χωρίς να θέλω να υποστηρίξω ότι είχε ή όχι συνείδηση ο τότε άνθρωπος: όχι γιατί δεν ξέρω, που είναι και το φυσιολογικό, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνω τι είναι η συνείδηση όταν τη συναντάω, τι είναι για εκείνον που την αναφέρει. Άλλος εννοεί την ηθική συνείδηση, άλλος ως προϊόν των εγκεφαλικών λειτουργιών και ρυθμίστρια της συμπεριφοράς του ανθρώπου, άλλος τη γνώση τού ότι ο ίδιος υπάρχει, άλλος ένα είδος αντίληψης που μπορεί να επεκταθεί μέχρι το σημείο να γίνει άλλο βλέμμα, άλλος κάτι ομιχλώδες που τον κάνει να γράψει ποίηση ή να ρίξει μία ζεϊμπεκιά. Μεγάλη συζήτηση κι επίπονη. Μ’ απασχολεί ιδιαίτερα η συνείδηση και αρκετά κείμενα εδώ περιστρέφονται γύρω της. Ίσως είναι μια συζήτηση χωρίς τέλος, ή ίσως το τέλος της να είναι η στιγμή που αυτή (συνείδηση) θα σβήσει απλά σαν ένα σύννεφο, αναίτια και άσκοπα σε μια καινούργια ελευθερία του σώματος.
    Σ’ ευχαριστώ για τις αφορμές διαλόγου -ανασκαλέματος έστω κάποιων σπινθήρων που ξεπέφτουν δω και κει. Από κοντά λοιπόν -αν όχι από 'δω- με μπίρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Σε ευχαριστώ για την απάντηση. Ωστόσο, δεν κατάλαβα που διαφωνείς. Θα μπορούσες να θεωρήσεις πως η συνείδηση είναι όλα αυτά που αναφέρεις. Φιλικά πάντοτε. Πέτρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλησπέρα Γιώργο,

    είχα την τύχη να διαβάσω το κείμενό σου, τόσο ποιητικό, εύστοχο και διεισδυτικό στα σύμβολα του Trier. Είναι και για μένα ένα αριστούργημα που συνοψίζει ο,τι αρχετυπικό έχουμε κληρονομήσει.

    Θα συμφωνήσω μαζί σου ως προς τη σχέση dada-φόρμας. Η έννοια της φόρμας μάλλον αφορά εδώ το να οριοθετηθούν ορισμένοι συνειρμοί, απλά και μόνο για να μετουσιωθεί η πλήρης απελευθέρωση της σκέψης. Η φόρμα είναι απαραίτητη, χωρίς αυτή η επικοινωνία των φαντασιώσεων και των ενορμήσεων θα ήταν αδύνατη. Με αυτή την έννοια είναι απελευθερωτική και αγωγός, παρά περιοριστική.

    Προσωπικά, το σημείο που ξεκλέίδωσε σκέψεις για μένα και με έσπρωξε να γράψω είναι η προσωπική φωνή του σκηνοθέτη και η έμπνευσή του εξωτερικέυσει τους δαίμονές του ως κάτι παγκόσμιο...Μπλέκεται νομίζω η γυναικεία του πλευρά, η θρησκεία και η σχέση του με τη μητέρα του με πανανθρώπινους προβληματισμούς και αλήθειες...Δεν είναι άλλωστε κάτι τέτοιο οι εμμονές του καθενός μας, αν βρούμε τη δύναμη να τις πρατηρήσουμε αντί να καταποντιστούμε μέσα σε αυτές;

    Παραθέτω ένα δικό μου κειμενάκι, με ιδέες νομίζω πολύ κοντά στις δικές σου...

    http://thinkingonfilms.blogspot.com/2010/11/normal-0-false-false-false.html


    Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Γειά σου evi. Καλώς ήρθες στον μπλογκόκοσμο.
    Σ' ευχαριστώ για το λινκ με το κείμενό σου.
    Χαίρομαι για τη συνάντηση. Έριξα μια ματιά στο thinkingonfilms -μου αρέσει, θα σε διαβάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Γιώργο σε ευχαριστώ για την απάντηση και το χρόνο σου. Έχω μπει στη διαδικασία να ανακαλύπτω τη γραφή σου και αποτελεί για μένα ένα πολύχρωμο ταξίδι...Μεγάλη μου χαρά να σε έχω αναγνώστη μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή