Every work of art is an uncommitted crime


-Theodor Adorno-

daDa ποiησΗ dAda λογοtεΧνiα dadA pUnk dADa

Τελάλης:

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 18, 2010

Τι Είναι Ποιητής

(η εικόνα πάρθηκε από εδώ)


Τι είναι ποιητής; Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που κρύβει στην καρδιά του βαθείς πόνους, αλλά του οποίου τα χείλη είναι έτσι καμωμένα ώστε μεταμορφώνουν τον αναστεναγμό και την κραυγή που αναβρύζουν από αυτά σε μια ωραία μουσική. Μοιράζεται την τύχη των δυστυχισμένων που βασανίζονταν αργά, με σιγανή φωτιά, μέσα στον ταύρο του Φαλάριδος - οι κραυγές τους δεν έφταναν στ' αφτιά του τυράννου για να τον τρομάξουν, αλλά αντηχούσαν σ' αυτά σαν γλυκιά μουσική.

Και από τη μεριά τους οι άνθρωποι να μαζεύονται γύρω από τον ποιητή και να λένε: «Τραγούδα, τραγούδα κι άλλο», πράγμα που σημαίνει: «Καινούργιοι πόνοι να βασανίζουν την ψυχή σου και τα χείλη σου να μένουν αμετάβλητα, διότι η κραυγή θα μας προκαλούσε αγωνία, ενώ η μουσική μάς γοητεύει.

Και οι κριτικοί πλησιάζουν και λένε: «Θαυμάσια, έτσι επιτάσσουν οι κανόνες της αισθητικής». Ευνοήτως, ο κριτικός και ο ποιητής μοιάζουν κατά το ότι σφάλλουν στο σημείο αυτό, με τη διαφορά ότι ο κριτικός δεν έχει στην καρδιά του πόνο, ούτε τη μουσική στα χείλη. Να, γιατί θα προτιμούσα να είμαι χοιροβοσκός στο Amagerbro και να με καταλαβαίνουν οι χοίροι, παρά να είμαι ποιητής και να μη με καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.


Søren Kierkegaard

(από το βιβλιαράκι "Διαψάλματα", μετάφραση Η.Π. Νικολούδης, εκδόσεις ροές)


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15, 2010

Μέρα Γιορτής

fixed gear bicycle sprocket and chain - fixie

Κάθε μέρα μάς υποδεικνύουν πώς πρέπει να πράττουμε, πως να νιώθουμε, τι λέξεις να ανταλλάσσουμε. Χθες ο καρνάβαλος άγιος των μαλθακοερωτευμένων. Καθαρή δευτέρα σήμερα. Και ο προγραμματισμός του μηχανοποιημένου ανθρώπου συνεχίζεται.


γ. γεωργίου


-----------

(με κλικ στη φωτογραφία πηγαίνετε απευθείας στο πολύ ενδιαφέρον site του Tristan Savatier)


Κυριακή, Φεβρουαρίου 14, 2010

Το Νεομπουζουκοτρέντυ, ο Πιτόγυρος Μεαπόλα και οι Πόλεις Που Δεν Είχαν Παρελθόν

Κάτι που έχει μεγάλη σημασία αλλά ελάχιστα μας απασχολεί είναι το πόσο λίγο ενδιαφερόμαστε καθημερινά για την ποιότητα των πραγμάτων που καταναλώνουμε, χρησιμοποιούμε, βάζουμε μέσα μας (τρώμε) ή απλά συνηθίζουμε να κάνουμε ως συνάρτηση του ποιοι πραγματικά είμαστε.

Για παράδειγμα αν ακούς σκυλάδικα τραγούδια, σκυλάδικα θα εκφράζεσαι σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Η επιλογή των στοιχείων που βάζουμε μέσα μας, καθορίζει το τι κάνουμε και ποιοι είμαστε. Αποτελεί μια μορφή πολιτικής στάσης απέναντι στα πράγματα. Με βάση αυτήν τη σκέψη αναρωτιέμαι τι προοπτικές έχει ένας άνθρωπος-λαός ο οποίος καταναλώνει ό,τι βρίσκει μπροστά του, trash φαγητό, το φρικτό (ζαχαροζούμι με καραμελόχρωμα) cola-ιερό αγαθό, αντί για κρασί, διασκεδάζει σαν ζόμπι στα μπουζουκοτρέντυ ακούγοντας ρεσιτάλ θλιβερών τραγουδιών με το απόλυτα διασκευαστικό θέμα, τον χωρισμό των ανθρώπων, τη διάλυση των σχέσεων κτλ. -όσο για την αισθητική του πράγματος: αραβοτρέντυ, και αυτό στη χάλια εκδοχή του (ακούστε αντίστοιχα «άσματα» από την Τυνησία, Μαρόκο, Συρία, πολύ πιο αυθεντικά από τις αντίστοιχες ελληνικές κόπιες).

Όλα αυτά διαδραματιζόμενα μέσα σε πόλεις με αρχιτεκτονική του κώλου, την ξεφτίλα του δυτικού κόσμου, πόλεις με εξαφανισμένη την ιστορική τους συνέχεια, πόλεις της αρπαχτής, της ασχήμιας, του αυτοσχεδιασμού, πόλεις που έχτισαν ή μάλλον γκρέμισαν οι Έλληνες με τους πολιτικούς τους και τον καιροσκοπισμό του κάθε πολίτη μέσα σε μερικές δεκαετίες… και ένα ακόμα παράδοξο: η πιο καλή αρχιτετονική στην Ελλάδα χτίστηκε στα χρόνια της φτώχειας και όχι στα χρόνια που ο λαός είχε καλή οικονομική κατάσταση -τότε μάλιστα έγινε το πάρτι της ασυδοσίας, το μεγάλο πλιάτσικο, κάνοντας δώρο στα παιδιά τους τις πιο άσχημες πόλεις της Ευρώπης.

Άντε καλά θα καταπιώ όλα αυτά, θα πάρω ecstasy και θα την παλέψω, αλλά την απίστευτη αγένεια στον δρόμο, τον αποκλεισμό του πεζού από τον δημόσιο χώρο…

Η μόνη μας ελπίδα να επιλέξουμε στον βαθμό του εφικτού έναν τρόπο ζωής πιο ανθρώπινο για τον εαυτό μας αρχικά, με λιγότερο junk, trash… σε όλα τα επίπεδα.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις στον δρόμο χαμογέλα μου και μη μου κλείσεις την πόρτα στη μούρη.


*το 1960 οι Γάλλοι στο Παρίσι έδιναν το κλειδί της πόλης στον Miles Davis για τους απίστευτους jazz αυτοσχεδιασμούς του. Εμείς ακόμα στο κλαψομπουζουκάκι…

*μια πολύ μεθοδική και διαφωτιστική δουλειά πάνω στην διατροφική κουλτούρα έχει κάνει ο «Δειπνοσοφιστής» (αδερφός Ζουράρη), εκδόσεις Ίκαρος 3 ή 4 βιβλία με εξαιρετικά κείμενα.

*όταν ο Kengo Kuma εμπνέεται, στο Τόκυο, από τις παλιές αποθήκες ρυζιού και σχεδιάζει απίστευτα βιοκλιματικά κτήρια υψηλού design, ο δήμαρχος Βασίλης φτιάχνει στη Θεσσαλονίκη πάρκα για playmobile.


Χ. Καλός

("sex, booze, prawns", a picture by X.Kalos -περισσότερο υλικό από την καλλιτεχνική ομάδα Kalos&Klio)

_________

(Ας μου επιτραπεί να παρέμβω διακριτικά στο κείμενο του φίλου Χρήστου δίνοντας μόνο ένα λινκ από αυτόν τον απίθανο πραγματικά γιαπωνέζο αρχιτέκτονα. Για όσους δεν γνωρίζουν τη δουλειά του το σοκ θα είναι μεγάλο. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Χ.Καλό για την αναφορά στον Kengo Kuma -από τις πιο δυνατές αναφορές που έχουν γίνει σε αυτό το blog. Θα ήταν εξαίρετο -αρκετά επίπονο μα ωστόσο προκλητικό- κάποια στιγμή να αναρτηθεί κάποιο κείμενο πάνω στη δουλειά του μεγάλου αρχιτέκτονα, στη «φυσική αρχιτεκτονική» του. Αυτό, για να μπαίνουν ιδέες.)


Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2010

ΙΔΙΟΤΗΤΑ και οι οκτώ συλλήψεις της Νύχτας (δύο ποιήματα)


self-portrait


Κινήσεις αδιάβαστες προτάσσουν φλόγες

Μέσα σε γαλήνη βουτώντας άυλο περίβλημα

Με των κυττάρων την υπόγεια θέληση χαράσσοντας

Περάσματα βαθιά στον ήλιο Χρυσός εφελκυσμός


Ας είναι το σκοτάδι η έγκυος γυναίκα μας


Ωδίνες του πνεύματος εσάς καλώ στο τραγούδι

Το πριν από μένα ειπωμένο

Μέσα στους αιώνες αιώνιο Μητρόθεν


Μα σαν κινείς ν' αγγίξεις την πρώτη έλξη

Που λευκάνθηκε καθώς βούτηξε σ' ατσαλένιο θρύμμα

Κι όλες των αστερισμών ανοίχτηκαν στον κόρφο σου λίμνες

Εκεί ο υποδοχέας με βλέμμα πύρινο ενσταλάζοντας

Μ' αχαλίνωτο το ουράνιο τόξο ξεπηδώντας

Μες απ' τα μαύρα φρύδια ν' ανασηκώνει

Τη σκόνη της οίησης


Είναι ο οιακισμός που μετρά σαν ήχος

Κι η φλέβα του καρπού η διάπυρη


Έτσι να βλέπει κανείς ν' αναδύεται

Η νέα επιστήμη σαν άλλη Αφροδίτη

Κάποιου Μποτιτσέλι αυστηρού

Εγγράφοντας σε ύλη άγνωστη που κι

Οι εχθροί συντρέχουν

Χρόνος ενσαρκωμένος στο δέρμα

Δέρμα ενσαρκωμένο στο χρόνο

Χρόνος έξω απ' τη δίνη του χρόνου


***** ***** *****


Μουχρώνει η πετούμενη απώλεια του διάφανου σκιρτήματος

Στην εκ βαθέων δύση ξεπροβάλλει το χρυσό του βέλο

Σαν σκλήρυνση θαρρείς με μαγικό ραβδί στο ανάστημα

Στου πηγαιμού το άγραφο η άγρα πνέει

Και καθώς αφαιρούνται λέξεις θελκτικές

Ένα ατίθασο βλέμμα καλπάζει στην καμπύλωση του ιδεατού


Υδρόγειος πνευστών ανάλαφρα σχηματίζεται

Στο φωσφορισμό της αβύσσου μου και σου φυσά

Το πρόσωπο ω αγαπημένη

Το κουκούτσι του μοναχού στων λόφων

Τ' αδοκίμαστο απιθώνει χάδι μα

Προτού δροσίσει φλέγεται

Ένα δάσος

Ο κόσμος μας είναι

Τρωτός

Γλυκό το σόφισμα και το ξελόγιασμα!

Εικόνες άκοπης ειμαρμένης κρύβουν

Δείκτες πορφυρούς των ηφαιστείων καθώς

Εκβάλλουν απ' την πληγή κάποιου Αχιλλέα

Που θέλησε που χίμηξε που πάλεψε

Να δαγκώσει το άτρωτο


Μόνο


Μα εισέχοντας τη σκέψη των σοφών

Βλέπεις

Ο θάνατος του κτήτορα κύλησε στις μορφές

Που άδραξε η ζεστασιά των βουνοκορφών


Η αποφυγή της μοναξιάς αγάπησε τη μοναξιά της


______

γ. γεωργίου


Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2010

elladADa


ideal andyplatonism

Η ελλάδα είναι πασίγνωστη ως σουρρεαλιστική χώρα. Γι' αυτό κι εμείς, ως dada, δεν τη γουστάρουμε έτσι, μας χαλάει που ενώ είναι αστεία δεν έχει αίσθηση του χιούμορ -συνεπώς δεν αντέχει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Ή πολύ απλά είναι δυσκοίλια.

Εικόνες που μας αρέσουν:

Όταν η Παπαρήγα λέει: μπλα μπλα, δόξα τω θεώ, μπλα μπλα μπλα.

Όσα γυράδικα εμπνευσμένα από το fight club καραδοκούν στους κάδους πίσω από τα ινστιτούτα αδυνατίσματος, τσιμπούν τα ξίγγια και τις λίγδες της λιπαναρρόφησης αλείφοντας χαμογελαστοί τις άμορφες μάζες υποτιθέμενου κρέατος που θα καταλήξει κυρίως στα στομάχια των ψευτοεπαναστατών φοιτητών που θεωρούν ότι επιδεικνύουν πνεύμα λέγοντας μεταξύ τους ότι δεν γνωρίζουν να βράζουν ούτε αβγό.

Όσα γυράδικα επιδεικνύουν εκείνο το πνεύμα που έχει κατασκευάσει αγωγό ο οποίος συνδέει τα ινστιτούτα αδυνατίσματος με τις αποθήκες τους ώστε να γλυτώνουν το κουβάλημα και το ρεζιλίκι. (Αυτοί οι αγωγοί είναι ό,τι καλύτερο αισθητικά υπάρχει σ' αυτή τη χώρα)

Στην coca cola που μας τρώει τα σπλάχνα, αλέθει τα κόκκαλα και μαλακώνει τους μύς μετατρέποντάς μας σε μαλάκια -αν καταφέρουμε έτσι να αυτοαναπαραγόμαστε κιόλας, αυτό θα σημαίνει το τέλος της γκρίνιας, των ερωτικών απογοητεύσεων, του Καρρά, των προφυλακτικών, του AIDS, της πλαστικής χειρουργικής, της μαλακίας και της μαλακίας εν γένει.

Όταν σε κάθε προσπάθεια διατύπωσης μιας άποψης που δείχνει να γνωρίζει για την απάτη της εκκλησίας (holy business) εκείνη μιλάει για προσβολή του ιερού αισθήματος των πιστών. Χαχαχαχα.

Όταν οι φασίστες και οι κρετίνοι της πρώην πολιτιστικής πρωτεύουσας της ευρώπης έχουν τον νομάρχη που τους αξίζει.

Με τον λυσσαλέο, μανιασμένο, αγώνα κάποιου να έρθει στην εξουσία για να σώσει το έθνος. Στα τζάνκια του αλτρουισμού, τους άρρωστους πολιτικούς μας.

Στους λάτρεις της γης που σπέρνουν, παίρνουν τις επιδοτήσεις, και τα παρατάνε. Στα πρόβατα που τρώνε τις σοδειές. Στα τρακτέρ που σκοτώσανε κατ' επανάληψη τα αισθήματα του Kerouac.

Στους καλλιτέχνες, και κυρίως στους ποιητές, που εφηύραν νέο τρόπο αυνανισμού -τον πνευματικό. Στους παπάδες που τον κόψαν προ πολλού -αυτοί είναι σε σχέση (όπως θα 'λεγε ένας γιανναράς).



picture by Kalos&Klio

d-d-d-d-d-d-a… ___________

Οι σουρρεαλιστές έλληνες με σερρεαλιστή πρώην πρωθυπουργό, σερρεαλιστή βαλσαμωμένο εθνάρχη, και chief-γιωργάκη, με δημοσίους υπαλλήλους παπάδες, με δημοσίους υπαλλήλους ροκάδες, σκυλάδες, χεβιμεταλλάδες, και πνευματικούς γκασμάδες, με καθυστερημένους τέως πωλητές τηλε-ιστορικών δήθεν αληθειών και νυν εκλεγμένους δημοσίους καλοφαγάδες, με φασίστες εξωγήινους και ψηφοφόρους από την ανδρομέδα, με μέγ' αλέκο πάνω σε βουκεφάλα με κάτι μεγ' αρχίδια να, με το σφυρί και το δρεπάνι, με τον τραγουδιστή νομάρχη, με μια νέα ενθική οδό για αγώνες μοτοκρός, με κρος και με ατσάλι, με λιμουζίνες εκ θεού, με πνεύμα διάχυτο παντού, η προσωπική αϊτή του μικρούτσικου (του ποιού;) και το μαραμένο πέος του βασιλιά, δρόμοι σκατά, και πεζοδρόμια σκατά, με βίλες χτισμένες σε χώρους δημόσιους που το κάπνισμα πάντα επιτρέπεται, και κτήρια σκατά, μπουρλότο, σε μια χώρα με ήθος, σε μια χώρα αιώνια και απειροατελεύτητη, γιγαντομαγική και υψηλομαλακισμένη, όλοι οι έλληνες αυτοί, γιατί. Γιατί δεν έχουν χιούμορ; αλλιώς δε θα περίμεναν τον λαζόπουλο να πατήσει το κουμπί τους, να τους κάνει να εκτονώσουν την υστερία τους, κι έπειτα, «αφού ο λαός δεν είναι χαζός», κι αφού τους κλείσει το κουμπί τους, να πάνε για ύπνο μιας και μια ακόμη μέρα ξημερώνει με αριστερούς και οικολόγους, με παπάδες και δημαγωγούς, με επαναστάτες που αγωνίζονται ώστε όλα να παραμείνουν ως έχουν, με φοιτητές μπούφους, με συνδικαληστές και καρεκλολάγνους, με όλους τους κοπρολάγνους του καθημερινού σκατού που ρέει από την πηγή μιας απαράδεκτης και βρομερής δημιουργίας.



pic by X. Kalos

daDa a a a a

a αφοδεύστε τους κόντρα στο νόμο της βαρύτητας dadA

d αδιαφορία

γέλιο άγριο dada ξερατό στοστ ήθος d-

Ada ______________________________a σκαμμένος ουρανός

Λαβύρινθοι που κρύβουν το απαίσιο τέρας

Με πόδια ανθρώπου και χέρια ακρίδας d d d

KAI

ΣκΑτά για κεφάλι

Το αρδευτικό ζήτημα να dούμε αν ποτέ λυθεί

Θεοί που κολυμπάνε

Ένα ψόφιο ποντίκι επιπλέει μισό εκατοστό από το ρουθούνι του βησσαρήωνα

Κι η ζωή τραβάει την ανηφόρα

γυμνοί νέοι και γυμνές νέες αντί γυμνών αγαλμάτων τα

ρούχα του παρθενώνα αντανακλούν στο νέο μουσεί

ο έπειτα μόνο ο

έρωτας, σώματα που οργιάζουν κι απελευθερώνονται στ

ον φιστικί

ουρανό ω ω ω

ωδή πορδή φωνή ελλνική τζζζζζ ρρρρρρρ τζζζζζζ σουτ!

! …

Α.G.R.D. 250909=

Χα!



pic by Kalos&Klio

dada-manicfestoon


1. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει ντροπή σ' αυτό το ιδιαίτερο είδος ζώου κάνε κάθε δημόσιο υπάλληλο να φοβάται για την τεμπελιά και αγένειά του, δηλαδή για την ύπαρξή του: κλότσησέ τον στ' αρχίδια ή ξύρισε τα μαλλιά του (αν είναι γυναίκα), λιθοβόλησέ τον, παρακολούθησε τη ζωή του μέρα νύχτα απροκάλυπτα σαν να ήταν διάσημος και ό,τι υλικό έχεις δημοσίευσέ το στο youtube φυσικά με ψευδώνυμο. Φέρε τον αντιμέτωπο με τον χριστιανισμό του -κάνε τη ζωή του μαρτύριο.

2. Όταν συναντήσεις έναν παπά, πλησίασέ τον κατά μέτωπο. Αυτός θα απλώσει το χέρι του για να το φιλήσεις. Εσύ τότε θα το χτυπήσεις με βίτσα. Οπωσδήποτε πρέπει να έχεις μία μαζί σου, κρυμμένη, την οποία θα βγάλεις τελευταία στιγμή. Μετά το αλύπητο χτύπημα που θα καταφέρεις στο αφρόπλαστο χέρι του μπορείς να πετάξεις και καμιά ατάκα όπως: ουστ δημόσιε υπαλληλάκο ή όξω ζητιάνε -καλά, εδώ μπορείς να αυτοσχεδιάσεις. Έπειτα συνέχισε την πορεία σου -αν δεν μετακινηθεί πέσε πάνω του, ποδοπάτησέ τον και συνέχισε την ωραία σου βόλτα. Αν αρχίσει να δυσανασχετεί τότε πρόλαβέ τον, φώναξε βοήθεια και πες ότι σου επιτέθηκε, ότι πήγε να σε χουφτώσει, ότι σε τρόμαξε η κίνηση ενός χεριού που ξεπροβάλλει μέσα από ένα μαύρο και λιγδερό ράσο. Σε κάθε περίπτωση εσύ μη μασήσεις, αυτός είναι παπάς.

3. Πήγαινε σε μία δημόσια υπηρεσία, οποιαδήποτε, δεν έχει καμία σημασία ποια, χτύπησε την πόρτα στο πιο εύκολα προσβάσιμο γραφείο, στο πρώτο ή πλέον απομονωμένο, δε θα λάβεις απάντηση, μη σε νοιάζει, άνοιξε την πόρτα, βάλε το κεφάλι σου μέσα και χαμογέλασε, πες ευγενικά μια καλημέρα, τζάμπα είναι, έπειτα αμόλα τα δύο εξαγριωμένα ντόπερμαν που έχεις μαζί σου και κλείσε την πόρτα. Φύγε. Εδώ θα πρέπει να επιδείξεις ευφυία και να βρείς τον τρόπο να περάσεις τα ντόπερμαν χωρίς να σε πάρουν είδηση -πιθανότατα ο φόβος σου να είναι μόνο στο μυαλό σου γιατί κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν πρόκειται να σε πάρει πρέφα. Απλώς πήγαινε τις πρώτες πρωινές ώρες που πίνουν καφέ στα γραφεία τους απασχολημένοι με τα προβλήματα των βλημμάτων που εμφανίζονται στα πάνελ των εκπομπών. Όποιος μπορέσει να αμολήσει πέρα από τα δύο ντόπερμαν και τον κροκόδειλο -αυτό είναι το ντανταϊστικό πλάνο- του υποσχόμαστε μια θέση στην ιστορία της τέχνης. Tip: τσέκαρε τις γραμματείες καλών τεχνών, είναι εύκολος στόχος και μπορείς εύκολα να φτειάξεις ένα concept που να δικαιολογεί το αριστούργημά σου -αν δεν, θα σου το παρέχουμε εμείς.

4. Μην δουλεύεις. Δεν υπάρχει λόγος να στερείς από τον εαυτό σου μια βόλτα στα κακόσχημα, καταθλιπτικά και βρόμικα δρομάκια της γειτονιάς σου. Όπως και την ευκαιρία για υλοποίηση μιας από τις τρεις παραπάνω απολαύσεις -ή ακόμα και τις τρεις. Αν δεν είσαι άνθρωπος της τέχνης μπορείς να περιοριστείς στη βόλτα (αν ζεις στη θεσσαλονίκη απόφυγε τους ιστορικούς χώρους - δε θες σε καμία περίπτωση να τυφλωθείς).

5. Μην πιστεύεις εκείνους που σε εξυψώνουν. Είναι για να σε πουλήσουν ακριβά αργότερα. Μόνος σου εξυψώσου. Κλότσα τους στ' αρχίδια ή ξύρισε τα κεφάλια τους. Θα σε βρίσουν χυδαία την ίδια στιγμή. Αυτό, σύμφωνα με τους κανόνες της λογικής, θα σε βεβαιώσει πως λέγανε ψέματα. Κι εσύ μπορείς να τους πεις φεύγοντας πως είσαστε πάτσι.

6. 1+1=0 -γιατί έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε.

7. Μην προσπαθήσεις ποτέ να γίνεις πρωθυπουργός ή ποιητής. Ποτέ δε θα μπορέσεις να γίνεις χειρότερος από όσους προηγήθηκαν. Ή αλλιώς: μην ονειρεύεσαι, δεν έχει νόημα.

8. Αν συναντήσεις στον δρόμο σου τον τρισμακεδόνα ζορό μη διστάσεις να του κόψεις δυο μεσαία σκαμπίλια στα μάγουλα, να πάρεις το πλαστικό του ξίφος και να το βάλεις στον κώλο του. Έπειτα μη νιώσεις καμία τύψη -αυτός δεν δίνει στους φτωχούς, είναι κάλπικος. Και πάντα μπορείς να ζήσεις με την πεποίθηση ότι του άρεσε.

9. Αν είσαι παιδί ή έφηβος σταμάτα το σχολείο. Το μόνο που θα μάθεις είναι πώς να γίνεις κι εσύ ένας δημόσιος υπάλληλος, που σημαίνει πως κάποιος θα σου κλοτσάει τα αρχίδια ή ξυρίζει το κεφάλι πολύ συχνά. Κι αν είσαι φοιτητής και δεν είσαι φυλακισμένος στον ασήμαντο εαυτό σου και σ' ενδιαφέρει η τέχνη σκέψου πως έτσι, σταματώντας το πανεπιστήμιο, θα κάνεις ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου και των επιτροπών για την παιδεία και τον πολιτισμό να μην έχουν λόγο ύπαρξης, φανερώνοντας την απάτη του πνεύματος και στέλνοντας τους βολεψάδικες προς αναζήτηση αληθινής δουλειάς. Εσύ θα γίνεις αυτομάτως, και για πάντα, καλλιτέχνης.

10. Πέταξε από το παράθυρό σου τα λερωμένα σου σώβρακα, τους δίσκους των U2, το βιβλιάριο υγείας του ΙΚΑ, τον χριστό, τον λογαριασμό της ΔΕΗ, τα προφυλακτικά, το τοπιάκι στον τοίχο, τον νίκο λυγερό, τη μαμά, τις τρύπιες κάλτσες, τον καθρέφτη του μπάνιου, το δεξί σου πόδι, όλο το πνεύμα σου.

11. Παράκουσε, παρερμήνευσε, παρεξήγησε, παραμίλησε, παρακίνησε, παράχεσε.


γ. γεωργίου



pic by Kalos&Klio



Δευτέρα, Φεβρουαρίου 01, 2010

Επανάληψη Μήτηρ Πάσης Μαθήσεως

Kalos&Κlio - δεν αντέχω άλλο φασιανό (2009)


Το γνωστό ρητό έχει βάση αλήθειας στην καθημερινή ζωή, τι γίνεται με αυτούς που ακoλουθούν πιστά στο χώρο της τέχνης; Η μορφολογική αναγνωσιμότητα στο έργο κάποιων καλλιτεχνών είναι η πιο συχνή “παγίδα” που πέφτουν οι ίδιοι όταν προσπαθούν να “υπάρξουν” στο σήμερα ή ορθότερα το πιο συχνό τρικ που εφαρμόζουν ώστε μέσω της αναγνωσιμότητας της φόρμας, να είναι ορθοί ως προς τους κανόνες μάρκετινγκ. Έτσι επαναπαύονται πάνω σε κάποιες πρώιμες κατακτήσεις τους και τις αναπαράγουν σε όλη τους την πορεία. Ο πειραματισμός αλλά και η διαρκής διάθεση για κατάργηση των “ευκολιών” τους ως προς το κομμάτι της μορφής είναι κάτι που λείπει συχνά από το έργο πολλών γνωστών εικαστικών ιδίως σε κάποιους από αυτούς που αποτελούν το status quo στα ελληνικά εικαστικά πράγματα. To να είναι αναγνωρίσιμος κάποιος καλλιτέχνης από την φόρμα του έργου του δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεμπτό ιδίως στην περίπτωση που παρατηρείται πραγματική εξέλιξη μέσα σε αυτό. Εξαιρετικό παράδειγμα καλλιτεχνικής εγρήγορσης αποτελούν οι μεγαλύτεροι του μοντερνισμού όπου δεν αρκούνταν σε όσα είχαν κατακτήσει αναιρώντας ακόμα, με μεγάλη ευκολία, τα όσα τους είχαν αναδείξει. Ο Rene Magritte, όντας ήδη αναγνωρισμένος, σε μια έκθεση του στο Παρίσι to 1948 δεν δίστασε να κάνει έργα (με επιρροές από τον Ensor και τον Mattise) που χαρακτηριστήκαν τότε ως πρόχειρες καρικατούρες σοκάροντας τους συγχρόνους του. Iδανικό παράδειγμα αποτέλεσαν οι Dada καλλιτέχνες οι οποίοι κατάφεραν να γίνουν ένα μεταμοντέρνο φαινόμενο μέσα στον ίδιο τον μοντερνισμό, κάνοντας μια τέχνη(αντί-τέχνη) χωρίς καμία μορφολογική αναγνωσιμότητα με μια απόλυτη ελευθερία και ρευστότητα ως προς τα μέσα που λειτουργούσαν και τον τρόπο που δρούσαν. Οι Dada καλλιτέχνες έβαλαν τις βάσεις για το μεταμοντέρνο και απέδειξαν ότι ένα καλό εικαστικό έργο πρέπει να κινείται πάνω σε μια λεπτή γραμμή διατηρώντας το δικαίωμα του αμφιλεγόμενου και όχι να αναπαύεται πάνω στην μαλθακή σιγουριά του εύκολου μάρκετινγκ, κύριε Φασιανέ.


Χ. Καλός (2010)