Έξι σκέψεις από νερό ή Αντικείμενα στη θάλασσα

(samson rakas - orange, 2009)

Δεν υπάρχουν καλά και κακά πρότυπα για εκείνον που θέλει να κάνει ένα βήμα πέρα από τις σχιζοειδείς κοινωνίες που ζούμε, από τις σπηλιές των ταλιμπάν στους ουρανοξύστες της νέας υόρκης και το «γνώθι σαυτόν» στο «μαλάκες είναι μόνο οι άλλοι». Είναι μόνο πρότυπα, μόνο κατασκευές από τις οποίες είσαι ελεύθερος να επιλέξεις αλλά όχι ελεύθερος να απελευθερωθείς. Ποιος είσαι; Όσο είναι πρότυπα θα κατασκευάζουν έναν άνθρωπο μιμητή, έναν άνθρωπο πολιτισμένο και αντρείο σύμφωνα με έναν νου-νομοθέτη, έναν νου-εξουσιαστή, έτοιμο να δώσει και τη ζωή του για την «ελευθερία» του όταν θεωρεί ότι αυτή διακυβεύεται, ικανοποιώντας μόνο τούτον τον αφέντη νου. Χωρίς να μπορεί να καταλάβει ότι δεν μπορεί να είναι ελεύθερος και πολιτισμένος ταυτοχρόνως. Όπως δεν γίνεται να είναι νεκρός και αθάνατος.

Τι είσαι;

______

Όταν ένας κομμουνιστής έσπαγε από τα βασανιστήρια και αποφάσιζε να κάνει δήλωση που αποκήρυσσε το κόμμα, δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να σκεφτεί ότι η υπόθεση δεν έκλεινε με την υπογραφή του. Αμέσως μετά θα του ζητούσαν να πει ποιοι απ' αυτούς που ζούσαν έξω, ελεύθεροι, ήταν κρυφοκομμούνια, ένα-δυο ονόματα κι είσαι εντάξει. Αν κατέδιδε ονόματα θα του λέγαν, κοίτα, και πού ξέρουμε ότι αγαπάς την πατρίδα, θα του φέρναν κάποιον σύντροφο, χτύπα. Τι; Χτύπα τον, χτύπα τον κι είσαι λεύτερος, παλιοκομμουνιστής είναι. (Το αντίστοιχο θα μπορούσε φυσικά να συμβαίνει και με έναν αντικομμουνιστή βασανιζόμενο πχ στη ρωσία).

Πρέπει να ξέρεις κι εσύ πως καμιά δήλωση που σώζει το εγώ σου από τη μιζέρια της καθημερινής σου ζωής δεν είναι αθώα. Πολύ γρήγορα ο εξαρτημένος εαυτός θα κάνει το παν γι' άλλη μία δόση ελευθερίας, αγνοώντας πως αυτή μόνον έναντι θανάτου δίδεται.

______

Νεκρή είναι κάθε πίστη, ιδέα, είναι εκεί που η ζωή δεν εκφράζεται πια. Ο θάνατος αυτής της κατάστασης, που σαν ψυχή πνίγει όλο το σώμα, απελευθερώνει τον ζωντανό οργανισμό μέσα σ' έναν γεμάτο από φύσεις κόσμο.

______

Το εννοούσε: «Ευτυχώς που δεν πήραμε ποτέ την εξουσία», ο πατέρας μου που φυλακίστηκε και βασανίστηκε για τις κομμουνιστικές ιδέες δεύτερον και την επαναστατική του δράση κυρίως, για δώδεκα χρόνια. Από το '68 είχε ήδη τελειώσει με το κόμμα, όταν στο παρθένι της λέρου ογδόντα περίπου κρατούμενοι κατήγγειλαν την επέμβαση της ρωσίας στην τσεχοσλοβακία, μαζί τους ήταν, διαφώνησαν με την ηγεσία, φλωράκη, λουλέ, βγήκαν εκτός στρατοπέδου και ύψωσαν μαύρη σημαία. Τον ρώτησα αν θα άλλαζε τίποτα από τη ζωή του. «Όχι, έζησα μια ωραία ζωή», είπε. Το εννοούσε.

______

Μας αρέσει να φτειάχνουμε ήρωες, να δραπετεύουμε από την αθλιότητα μιας πραγματικότητας δοσμένης. Ήρωες, πνεύμα, ένας άλλος κόσμος κάπου αλλού. Ποίηση και ονειρώξεις, η ανθρωπότητα περιστρέφεται γύρω από τη μοίρα της σε ένα θλιμμένο κι έξαλλο πάρτι που ενώ ξέρει την κατάληξη παγώνει το αίσθημά της, ενώ είναι ορατή γύρω της η καταστροφή δε θέλει να τη βλέπει, και στα διαλείμματα για κατούρημα ψιθυρίζει έξω απ' το παράθυρο ένα θαύμα. Το αποτελεσματικό θα ήταν βεβαίως κάτι πολύ πιο απλό: να φτειάχναμε καθημερινότητα.

______

Να τελειώσουμε επιτέλους με το πνεύμα και να εστιάσουμε στο σώμα, σε μια ενότητα που είναι ενότητα σωματική. Κατά τον τρόπο που το δέντρο δεν είναι πνεύμα αλλά αυτό τούτο το δέντρο.

γ. γεωργίου

----------

σημείωση: για περισσότερες φωτογραφίες του samson rakas εδώ

Τις νύχτες σ' ένα δωμάτιο βαδίζοντας

jan staller - hay balls, mississippi 2004

Πιάνω τον εαυτό μου να βασανίζεται σε μια παράξενη μάχη με τον νου μου, εναντίον της λογοκρισίας που ασκεί κάθε που το αίσθημα τολμά να εισέρθει βίαια μέσα από τις λέξεις. Μια ολάκερη κοινωνία έρχεται να εξαλείψει τις προεξοχές, τις δυσαρμονίες, τις χοντροκοπιές, τις αναισθησίες, όλες αυτές ως τέτοιες ιδωμένες μέσα από το ανορθολογικό και αφύσικο πρίσμα της. Το τρομαχτικό είναι πως η κάθε κοινωνία βρίσκεται μέσα μου, εγώ είναι όλη αυτή, και προσπαθεί να σκοτώσει διαμέσου της ευπρέπειας, της πνευματικότητας, των νεκρών πάγιων λέξεων το σώμα μου που συλλαμβάνει με τις δικές του αισθήσεις. Ή μάλλον δεν συλλαμβάνει, δεν δέχεται το έξω μέσα από μια οπτική του μέσα, αλλά τείνει να αδειάσει, ως έκφραση, να απαλλαγεί από το μέσα του. Εκεί που το έξω και η κυριαρχία του εξαφανίζονται ως τίποτα. Τότε που μένω δίχως καν λέξεις. Τότε έρχονται οι λέξεις. Και μαζί τους όλη η εξωτερικότητα, όλες μαζί οι κοινωνίες. Κι αν υπάγονται σε έναν ελεύθερο ρυθμό ποθούν ν' αυτοκτονήσουν. Γιατί ό,τι αυτές είναι, είναι μόνο το παρελθόν τους. Είναι μόνο η παράδοση. Είναι μόνο η σοφία και μόνο το έγκλημα, και μόνο η ίδια πάντα σημασία: ότι πάντοτε θα είμαστε σκλάβοι των λέξεων και του νοήματος, πάντα εγκλωβισμένοι σε έναν κοινό προαιώνιο νου που κατασκευάζει κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση. Γράφω και γράφω πίσω από τις λέξεις ή μέσα τους με μια σοκαριστική στα μάτια μου φορές κίνηση που τις αλλοιώνει και τις βιάζει, λέξεις που στέκουν εκεί ταπεινωμένες και πειθαρχημένες να παίζουν για πάντα έναν άλλο ρόλο. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να τις εμποδίσει να μου ουρλιάζουν, να με φτύνουν και γιουχάρουν, να με αποκαλούν ξεφτίλα, να μου δείχνουν τα δόντια τους. Το ξέρω ότι δεν έχω παρά να αδιαφορώ για όλα αυτά, να αδιαφορώ για τους εκβιασμούς και απειλές των λέξεων. Αδιαφορία για τη λογοκρισία που προσπαθεί να επιβάλλει η κοινωνία -το έξω που είναι τελικά μέσα. Δίχως τριβή, δίχως τροφή αυτή η τόσο ισχυρή άλλοτε και της ψυχής δέσμια, χάνεται σαν σύννεφο τη στιγμή της ξαστεριάς.

Διαβάζω τι έγραψα και συνεχίζω: η αδιαφορία όμως είναι ένα σχήμα, μια θεωρητικούρα του κερατά. Πώς να αδιαφορείς για κάτι που νοιάζεσαι και με το οποίο εργάζεσαι, όπως το στομάχι σου με την αναγκαία για τον οργανισμό τροφή; δεν γίνεται να μη φας όπως δεν γίνεται και να μη χωνέψεις το φαγωμένο -υπάρχει και το ξερατό αλλά μετά πρέπει να φας ξανά. Δεν φταίνε οι λέξεις για τον πόνο μου. Εκείνες στήνουν κι από μόνες τους τον χορό αρκεί να σφυρίξω λίγα μουσικά μέτρα. Ούτε το στομάχι μου φταίει που ενώ τις φτύνει μετά τις παρακαλάει να ξαναγυρίσουν. Το στομάχι μου που δεν μπορεί να ζει με ζωή -όπως θα έλεγα πχ με αέρα. Φταίει η κοινωνία επειδή φταίει η ανθρωπότητα και μόνο επειδή φταίει η ανθρωπιά του ανθρώπου, επειδή πίσω από όλα, μακριά από κάθε τι ή τόσο πια μέσα μας που αιχμαλώτισε τις καρδιές μας, με μια αιφνίδια αίσθηση, μέσα σ' αυτήν τη νύχτα που μας γεμίζει φόβο, φταίει εγώ. Εγώ φταίει, βαθιά ριζωμένο μέσα στις λέξεις, μέσα σε κάθε ιδέα, σε κάθε αλήθεια, τόσο μακριά τόσο κοντά από τον οργανισμό που βήχει και βρίζει και συσπάται κάτω από άγνωστους και τρομερούς ρυθμούς, και κανείς, μα κανείς, δεν ακούει. Δεν θ' ακούσει.

Το ξέρω, εγώ θα βασανίζομαι για πολύ ακόμα.

γ. γεωργίου

----------

σημείωση: το έργο το έχω πάρει από το site του δημιουργού του, Jan Staller

Τι Είναι Ποιητής

(η εικόνα πάρθηκε από εδώ)

Τι είναι ποιητής; Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που κρύβει στην καρδιά του βαθείς πόνους, αλλά του οποίου τα χείλη είναι έτσι καμωμένα ώστε μεταμορφώνουν τον αναστεναγμό και την κραυγή που αναβρύζουν από αυτά σε μια ωραία μουσική. Μοιράζεται την τύχη των δυστυχισμένων που βασανίζονταν αργά, με σιγανή φωτιά, μέσα στον ταύρο του Φαλάριδος - οι κραυγές τους δεν έφταναν στ' αφτιά του τυράννου για να τον τρομάξουν, αλλά αντηχούσαν σ' αυτά σαν γλυκιά μουσική.

Και από τη μεριά τους οι άνθρωποι να μαζεύονται γύρω από τον ποιητή και να λένε: «Τραγούδα, τραγούδα κι άλλο», πράγμα που σημαίνει: «Καινούργιοι πόνοι να βασανίζουν την ψυχή σου και τα χείλη σου να μένουν αμετάβλητα, διότι η κραυγή θα μας προκαλούσε αγωνία, ενώ η μουσική μάς γοητεύει.

Και οι κριτικοί πλησιάζουν και λένε: «Θαυμάσια, έτσι επιτάσσουν οι κανόνες της αισθητικής». Ευνοήτως, ο κριτικός και ο ποιητής μοιάζουν κατά το ότι σφάλλουν στο σημείο αυτό, με τη διαφορά ότι ο κριτικός δεν έχει στην καρδιά του πόνο, ούτε τη μουσική στα χείλη. Να, γιατί θα προτιμούσα να είμαι χοιροβοσκός στο Amagerbro και να με καταλαβαίνουν οι χοίροι, παρά να είμαι ποιητής και να μη με καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

Søren Kierkegaard

(από το βιβλιαράκι "Διαψάλματα", μετάφραση Η.Π. Νικολούδης, εκδόσεις ροές)

Μέρα Γιορτής

Κάθε μέρα μάς υποδεικνύουν πώς πρέπει να πράττουμε, πως να νιώθουμε, τι λέξεις να ανταλλάσσουμε. Χθες ο καρνάβαλος άγιος των μαλθακοερωτευμένων. Καθαρή δευτέρα σήμερα. Και ο προγραμματισμός του μηχανοποιημένου ανθρώπου συνεχίζεται.

γ. γεωργίου

-----------

(με κλικ στη φωτογραφία πηγαίνετε απευθείας στο πολύ ενδιαφέρον site του Tristan Savatier)

Το Νεομπουζουκοτρέντυ, ο Πιτόγυρος Μεαπόλα και οι Πόλεις Που Δεν Είχαν Παρελθόν

Κάτι που έχει μεγάλη σημασία αλλά ελάχιστα μας απασχολεί είναι το πόσο λίγο ενδιαφερόμαστε καθημερινά για την ποιότητα των πραγμάτων που καταναλώνουμε, χρησιμοποιούμε, βάζουμε μέσα μας (τρώμε) ή απλά συνηθίζουμε να κάνουμε ως συνάρτηση του ποιοι πραγματικά είμαστε.

Για παράδειγμα αν ακούς σκυλάδικα τραγούδια, σκυλάδικα θα εκφράζεσαι σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Η επιλογή των στοιχείων που βάζουμε μέσα μας, καθορίζει το τι κάνουμε και ποιοι είμαστε. Αποτελεί μια μορφή πολιτικής στάσης απέναντι στα πράγματα. Με βάση αυτήν τη σκέψη αναρωτιέμαι τι προοπτικές έχει ένας άνθρωπος-λαός ο οποίος καταναλώνει ό,τι βρίσκει μπροστά του, trash φαγητό, το φρικτό (ζαχαροζούμι με καραμελόχρωμα) cola-ιερό αγαθό, αντί για κρασί, διασκεδάζει σαν ζόμπι στα μπουζουκοτρέντυ ακούγοντας ρεσιτάλ θλιβερών τραγουδιών με το απόλυτα διασκευαστικό θέμα, τον χωρισμό των ανθρώπων, τη διάλυση των σχέσεων κτλ. -όσο για την αισθητική του πράγματος: αραβοτρέντυ, και αυτό στη χάλια εκδοχή του (ακούστε αντίστοιχα «άσματα» από την Τυνησία, Μαρόκο, Συρία, πολύ πιο αυθεντικά από τις αντίστοιχες ελληνικές κόπιες).

Όλα αυτά διαδραματιζόμενα μέσα σε πόλεις με αρχιτεκτονική του κώλου, την ξεφτίλα του δυτικού κόσμου, πόλεις με εξαφανισμένη την ιστορική τους συνέχεια, πόλεις της αρπαχτής, της ασχήμιας, του αυτοσχεδιασμού, πόλεις που έχτισαν ή μάλλον γκρέμισαν οι Έλληνες με τους πολιτικούς τους και τον καιροσκοπισμό του κάθε πολίτη μέσα σε μερικές δεκαετίες… και ένα ακόμα παράδοξο: η πιο καλή αρχιτετονική στην Ελλάδα χτίστηκε στα χρόνια της φτώχειας και όχι στα χρόνια που ο λαός είχε καλή οικονομική κατάσταση -τότε μάλιστα έγινε το πάρτι της ασυδοσίας, το μεγάλο πλιάτσικο, κάνοντας δώρο στα παιδιά τους τις πιο άσχημες πόλεις της Ευρώπης.

Άντε καλά θα καταπιώ όλα αυτά, θα πάρω ecstasy και θα την παλέψω, αλλά την απίστευτη αγένεια στον δρόμο, τον αποκλεισμό του πεζού από τον δημόσιο χώρο…

Η μόνη μας ελπίδα να επιλέξουμε στον βαθμό του εφικτού έναν τρόπο ζωής πιο ανθρώπινο για τον εαυτό μας αρχικά, με λιγότερο junk, trash… σε όλα τα επίπεδα.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις στον δρόμο χαμογέλα μου και μη μου κλείσεις την πόρτα στη μούρη.

*το 1960 οι Γάλλοι στο Παρίσι έδιναν το κλειδί της πόλης στον Miles Davis για τους απίστευτους jazz αυτοσχεδιασμούς του. Εμείς ακόμα στο κλαψομπουζουκάκι…

*μια πολύ μεθοδική και διαφωτιστική δουλειά πάνω στην διατροφική κουλτούρα έχει κάνει ο «Δειπνοσοφιστής» (αδερφός Ζουράρη), εκδόσεις Ίκαρος 3 ή 4 βιβλία με εξαιρετικά κείμενα.

*όταν ο Kengo Kuma εμπνέεται, στο Τόκυο, από τις παλιές αποθήκες ρυζιού και σχεδιάζει απίστευτα βιοκλιματικά κτήρια υψηλού design, ο δήμαρχος Βασίλης φτιάχνει στη Θεσσαλονίκη πάρκα για playmobile.

Χ. Καλός

("sex, booze, prawns", a picture by X.Kalos -περισσότερο υλικό από την καλλιτεχνική ομάδα Kalos&Klio)

_________

(Ας μου επιτραπεί να παρέμβω διακριτικά στο κείμενο του φίλου Χρήστου δίνοντας μόνο ένα λινκ από αυτόν τον απίθανο πραγματικά γιαπωνέζο αρχιτέκτονα. Για όσους δεν γνωρίζουν τη δουλειά του το σοκ θα είναι μεγάλο. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Χ.Καλό για την αναφορά στον Kengo Kuma -από τις πιο δυνατές αναφορές που έχουν γίνει σε αυτό το blog. Θα ήταν εξαίρετο -αρκετά επίπονο μα ωστόσο προκλητικό- κάποια στιγμή να αναρτηθεί κάποιο κείμενο πάνω στη δουλειά του μεγάλου αρχιτέκτονα, στη «φυσική αρχιτεκτονική» του. Αυτό, για να μπαίνουν ιδέες.)

ΙΔΙΟΤΗΤΑ και οι οκτώ συλλήψεις της Νύχτας (δύο ποιήματα)

self-portrait

Κινήσεις αδιάβαστες προτάσσουν φλόγες

Μέσα σε γαλήνη βουτώντας άυλο περίβλημα

Με των κυττάρων την υπόγεια θέληση χαράσσοντας

Περάσματα βαθιά στον ήλιο Χρυσός εφελκυσμός

Ας είναι το σκοτάδι η έγκυος γυναίκα μας

Ωδίνες του πνεύματος εσάς καλώ στο τραγούδι

Το πριν από μένα ειπωμένο

Μέσα στους αιώνες αιώνιο Μητρόθεν

Μα σαν κινείς ν' αγγίξεις την πρώτη έλξη

Που λευκάνθηκε καθώς βούτηξε σ' ατσαλένιο θρύμμα

Κι όλες των αστερισμών ανοίχτηκαν στον κόρφο σου λίμνες

Εκεί ο υποδοχέας με βλέμμα πύρινο ενσταλάζοντας

Μ' αχαλίνωτο το ουράνιο τόξο ξεπηδώντας

Μες απ' τα μαύρα φρύδια ν' ανασηκώνει

Τη σκόνη της οίησης

Είναι ο οιακισμός που μετρά σαν ήχος

Κι η φλέβα του καρπού η διάπυρη

Έτσι να βλέπει κανείς ν' αναδύεται

Η νέα επιστήμη σαν άλλη Αφροδίτη

Κάποιου Μποτιτσέλι αυστηρού

Εγγράφοντας σε ύλη άγνωστη που κι

Οι εχθροί συντρέχουν

Χρόνος ενσαρκωμένος στο δέρμα

Δέρμα ενσαρκωμένο στο χρόνο

Χρόνος έξω απ' τη δίνη του χρόνου

***** ***** *****

Μουχρώνει η πετούμενη απώλεια του διάφανου σκιρτήματος

Στην εκ βαθέων δύση ξεπροβάλλει το χρυσό του βέλο

Σαν σκλήρυνση θαρρείς με μαγικό ραβδί στο ανάστημα

Στου πηγαιμού το άγραφο η άγρα πνέει

Και καθώς αφαιρούνται λέξεις θελκτικές

Ένα ατίθασο βλέμμα καλπάζει στην καμπύλωση του ιδεατού

Υδρόγειος πνευστών ανάλαφρα σχηματίζεται

Στο φωσφορισμό της αβύσσου μου και σου φυσά

Το πρόσωπο ω αγαπημένη

Το κουκούτσι του μοναχού στων λόφων

Τ' αδοκίμαστο απιθώνει χάδι μα

Προτού δροσίσει φλέγεται

Ένα δάσος

Ο κόσμος μας είναι

Τρωτός

Γλυκό το σόφισμα και το ξελόγιασμα!

Εικόνες άκοπης ειμαρμένης κρύβουν

Δείκτες πορφυρούς των ηφαιστείων καθώς

Εκβάλλουν απ' την πληγή κάποιου Αχιλλέα

Που θέλησε που χίμηξε που πάλεψε

Να δαγκώσει το άτρωτο

Μόνο

Μα εισέχοντας τη σκέψη των σοφών

Βλέπεις

Ο θάνατος του κτήτορα κύλησε στις μορφές

Που άδραξε η ζεστασιά των βουνοκορφών

Η αποφυγή της μοναξιάς αγάπησε τη μοναξιά της

______

γ. γεωργίου

Επανάληψη Μήτηρ Πάσης Μαθήσεως

Kalos&Κlio - δεν αντέχω άλλο φασιανό (2009)

Το γνωστό ρητό έχει βάση αλήθειας στην καθημερινή ζωή, τι γίνεται με αυτούς που ακoλουθούν πιστά στο χώρο της τέχνης; Η μορφολογική αναγνωσιμότητα στο έργο κάποιων καλλιτεχνών είναι η πιο συχνή “παγίδα” που πέφτουν οι ίδιοι όταν προσπαθούν να “υπάρξουν” στο σήμερα ή ορθότερα το πιο συχνό τρικ που εφαρμόζουν ώστε μέσω της αναγνωσιμότητας της φόρμας, να είναι ορθοί ως προς τους κανόνες μάρκετινγκ. Έτσι επαναπαύονται πάνω σε κάποιες πρώιμες κατακτήσεις τους και τις αναπαράγουν σε όλη τους την πορεία. Ο πειραματισμός αλλά και η διαρκής διάθεση για κατάργηση των “ευκολιών” τους ως προς το κομμάτι της μορφής είναι κάτι που λείπει συχνά από το έργο πολλών γνωστών εικαστικών ιδίως σε κάποιους από αυτούς που αποτελούν το status quo στα ελληνικά εικαστικά πράγματα. To να είναι αναγνωρίσιμος κάποιος καλλιτέχνης από την φόρμα του έργου του δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεμπτό ιδίως στην περίπτωση που παρατηρείται πραγματική εξέλιξη μέσα σε αυτό. Εξαιρετικό παράδειγμα καλλιτεχνικής εγρήγορσης αποτελούν οι μεγαλύτεροι του μοντερνισμού όπου δεν αρκούνταν σε όσα είχαν κατακτήσει αναιρώντας ακόμα, με μεγάλη ευκολία, τα όσα τους είχαν αναδείξει. Ο Rene Magritte, όντας ήδη αναγνωρισμένος, σε μια έκθεση του στο Παρίσι to 1948 δεν δίστασε να κάνει έργα (με επιρροές από τον Ensor και τον Mattise) που χαρακτηριστήκαν τότε ως πρόχειρες καρικατούρες σοκάροντας τους συγχρόνους του. Iδανικό παράδειγμα αποτέλεσαν οι Dada καλλιτέχνες οι οποίοι κατάφεραν να γίνουν ένα μεταμοντέρνο φαινόμενο μέσα στον ίδιο τον μοντερνισμό, κάνοντας μια τέχνη(αντί-τέχνη) χωρίς καμία μορφολογική αναγνωσιμότητα με μια απόλυτη ελευθερία και ρευστότητα ως προς τα μέσα που λειτουργούσαν και τον τρόπο που δρούσαν. Οι Dada καλλιτέχνες έβαλαν τις βάσεις για το μεταμοντέρνο και απέδειξαν ότι ένα καλό εικαστικό έργο πρέπει να κινείται πάνω σε μια λεπτή γραμμή διατηρώντας το δικαίωμα του αμφιλεγόμενου και όχι να αναπαύεται πάνω στην μαλθακή σιγουριά του εύκολου μάρκετινγκ, κύριε Φασιανέ.

Χ. Καλός (2010)