Τι Είναι Ποιητής

(η εικόνα πάρθηκε από εδώ)

Τι είναι ποιητής; Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που κρύβει στην καρδιά του βαθείς πόνους, αλλά του οποίου τα χείλη είναι έτσι καμωμένα ώστε μεταμορφώνουν τον αναστεναγμό και την κραυγή που αναβρύζουν από αυτά σε μια ωραία μουσική. Μοιράζεται την τύχη των δυστυχισμένων που βασανίζονταν αργά, με σιγανή φωτιά, μέσα στον ταύρο του Φαλάριδος - οι κραυγές τους δεν έφταναν στ' αφτιά του τυράννου για να τον τρομάξουν, αλλά αντηχούσαν σ' αυτά σαν γλυκιά μουσική.

Και από τη μεριά τους οι άνθρωποι να μαζεύονται γύρω από τον ποιητή και να λένε: «Τραγούδα, τραγούδα κι άλλο», πράγμα που σημαίνει: «Καινούργιοι πόνοι να βασανίζουν την ψυχή σου και τα χείλη σου να μένουν αμετάβλητα, διότι η κραυγή θα μας προκαλούσε αγωνία, ενώ η μουσική μάς γοητεύει.

Και οι κριτικοί πλησιάζουν και λένε: «Θαυμάσια, έτσι επιτάσσουν οι κανόνες της αισθητικής». Ευνοήτως, ο κριτικός και ο ποιητής μοιάζουν κατά το ότι σφάλλουν στο σημείο αυτό, με τη διαφορά ότι ο κριτικός δεν έχει στην καρδιά του πόνο, ούτε τη μουσική στα χείλη. Να, γιατί θα προτιμούσα να είμαι χοιροβοσκός στο Amagerbro και να με καταλαβαίνουν οι χοίροι, παρά να είμαι ποιητής και να μη με καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

Søren Kierkegaard

(από το βιβλιαράκι "Διαψάλματα", μετάφραση Η.Π. Νικολούδης, εκδόσεις ροές)

Μέρα Γιορτής

Κάθε μέρα μάς υποδεικνύουν πώς πρέπει να πράττουμε, πως να νιώθουμε, τι λέξεις να ανταλλάσσουμε. Χθες ο καρνάβαλος άγιος των μαλθακοερωτευμένων. Καθαρή δευτέρα σήμερα. Και ο προγραμματισμός του μηχανοποιημένου ανθρώπου συνεχίζεται.

γ. γεωργίου

-----------

(με κλικ στη φωτογραφία πηγαίνετε απευθείας στο πολύ ενδιαφέρον site του Tristan Savatier)

Το Νεομπουζουκοτρέντυ, ο Πιτόγυρος Μεαπόλα και οι Πόλεις Που Δεν Είχαν Παρελθόν

Κάτι που έχει μεγάλη σημασία αλλά ελάχιστα μας απασχολεί είναι το πόσο λίγο ενδιαφερόμαστε καθημερινά για την ποιότητα των πραγμάτων που καταναλώνουμε, χρησιμοποιούμε, βάζουμε μέσα μας (τρώμε) ή απλά συνηθίζουμε να κάνουμε ως συνάρτηση του ποιοι πραγματικά είμαστε.

Για παράδειγμα αν ακούς σκυλάδικα τραγούδια, σκυλάδικα θα εκφράζεσαι σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Η επιλογή των στοιχείων που βάζουμε μέσα μας, καθορίζει το τι κάνουμε και ποιοι είμαστε. Αποτελεί μια μορφή πολιτικής στάσης απέναντι στα πράγματα. Με βάση αυτήν τη σκέψη αναρωτιέμαι τι προοπτικές έχει ένας άνθρωπος-λαός ο οποίος καταναλώνει ό,τι βρίσκει μπροστά του, trash φαγητό, το φρικτό (ζαχαροζούμι με καραμελόχρωμα) cola-ιερό αγαθό, αντί για κρασί, διασκεδάζει σαν ζόμπι στα μπουζουκοτρέντυ ακούγοντας ρεσιτάλ θλιβερών τραγουδιών με το απόλυτα διασκευαστικό θέμα, τον χωρισμό των ανθρώπων, τη διάλυση των σχέσεων κτλ. -όσο για την αισθητική του πράγματος: αραβοτρέντυ, και αυτό στη χάλια εκδοχή του (ακούστε αντίστοιχα «άσματα» από την Τυνησία, Μαρόκο, Συρία, πολύ πιο αυθεντικά από τις αντίστοιχες ελληνικές κόπιες).

Όλα αυτά διαδραματιζόμενα μέσα σε πόλεις με αρχιτεκτονική του κώλου, την ξεφτίλα του δυτικού κόσμου, πόλεις με εξαφανισμένη την ιστορική τους συνέχεια, πόλεις της αρπαχτής, της ασχήμιας, του αυτοσχεδιασμού, πόλεις που έχτισαν ή μάλλον γκρέμισαν οι Έλληνες με τους πολιτικούς τους και τον καιροσκοπισμό του κάθε πολίτη μέσα σε μερικές δεκαετίες… και ένα ακόμα παράδοξο: η πιο καλή αρχιτετονική στην Ελλάδα χτίστηκε στα χρόνια της φτώχειας και όχι στα χρόνια που ο λαός είχε καλή οικονομική κατάσταση -τότε μάλιστα έγινε το πάρτι της ασυδοσίας, το μεγάλο πλιάτσικο, κάνοντας δώρο στα παιδιά τους τις πιο άσχημες πόλεις της Ευρώπης.

Άντε καλά θα καταπιώ όλα αυτά, θα πάρω ecstasy και θα την παλέψω, αλλά την απίστευτη αγένεια στον δρόμο, τον αποκλεισμό του πεζού από τον δημόσιο χώρο…

Η μόνη μας ελπίδα να επιλέξουμε στον βαθμό του εφικτού έναν τρόπο ζωής πιο ανθρώπινο για τον εαυτό μας αρχικά, με λιγότερο junk, trash… σε όλα τα επίπεδα.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις στον δρόμο χαμογέλα μου και μη μου κλείσεις την πόρτα στη μούρη.

*το 1960 οι Γάλλοι στο Παρίσι έδιναν το κλειδί της πόλης στον Miles Davis για τους απίστευτους jazz αυτοσχεδιασμούς του. Εμείς ακόμα στο κλαψομπουζουκάκι…

*μια πολύ μεθοδική και διαφωτιστική δουλειά πάνω στην διατροφική κουλτούρα έχει κάνει ο «Δειπνοσοφιστής» (αδερφός Ζουράρη), εκδόσεις Ίκαρος 3 ή 4 βιβλία με εξαιρετικά κείμενα.

*όταν ο Kengo Kuma εμπνέεται, στο Τόκυο, από τις παλιές αποθήκες ρυζιού και σχεδιάζει απίστευτα βιοκλιματικά κτήρια υψηλού design, ο δήμαρχος Βασίλης φτιάχνει στη Θεσσαλονίκη πάρκα για playmobile.

Χ. Καλός

("sex, booze, prawns", a picture by X.Kalos -περισσότερο υλικό από την καλλιτεχνική ομάδα Kalos&Klio)

_________

(Ας μου επιτραπεί να παρέμβω διακριτικά στο κείμενο του φίλου Χρήστου δίνοντας μόνο ένα λινκ από αυτόν τον απίθανο πραγματικά γιαπωνέζο αρχιτέκτονα. Για όσους δεν γνωρίζουν τη δουλειά του το σοκ θα είναι μεγάλο. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Χ.Καλό για την αναφορά στον Kengo Kuma -από τις πιο δυνατές αναφορές που έχουν γίνει σε αυτό το blog. Θα ήταν εξαίρετο -αρκετά επίπονο μα ωστόσο προκλητικό- κάποια στιγμή να αναρτηθεί κάποιο κείμενο πάνω στη δουλειά του μεγάλου αρχιτέκτονα, στη «φυσική αρχιτεκτονική» του. Αυτό, για να μπαίνουν ιδέες.)

ΙΔΙΟΤΗΤΑ και οι οκτώ συλλήψεις της Νύχτας (δύο ποιήματα)

self-portrait

Κινήσεις αδιάβαστες προτάσσουν φλόγες

Μέσα σε γαλήνη βουτώντας άυλο περίβλημα

Με των κυττάρων την υπόγεια θέληση χαράσσοντας

Περάσματα βαθιά στον ήλιο Χρυσός εφελκυσμός

Ας είναι το σκοτάδι η έγκυος γυναίκα μας

Ωδίνες του πνεύματος εσάς καλώ στο τραγούδι

Το πριν από μένα ειπωμένο

Μέσα στους αιώνες αιώνιο Μητρόθεν

Μα σαν κινείς ν' αγγίξεις την πρώτη έλξη

Που λευκάνθηκε καθώς βούτηξε σ' ατσαλένιο θρύμμα

Κι όλες των αστερισμών ανοίχτηκαν στον κόρφο σου λίμνες

Εκεί ο υποδοχέας με βλέμμα πύρινο ενσταλάζοντας

Μ' αχαλίνωτο το ουράνιο τόξο ξεπηδώντας

Μες απ' τα μαύρα φρύδια ν' ανασηκώνει

Τη σκόνη της οίησης

Είναι ο οιακισμός που μετρά σαν ήχος

Κι η φλέβα του καρπού η διάπυρη

Έτσι να βλέπει κανείς ν' αναδύεται

Η νέα επιστήμη σαν άλλη Αφροδίτη

Κάποιου Μποτιτσέλι αυστηρού

Εγγράφοντας σε ύλη άγνωστη που κι

Οι εχθροί συντρέχουν

Χρόνος ενσαρκωμένος στο δέρμα

Δέρμα ενσαρκωμένο στο χρόνο

Χρόνος έξω απ' τη δίνη του χρόνου

***** ***** *****

Μουχρώνει η πετούμενη απώλεια του διάφανου σκιρτήματος

Στην εκ βαθέων δύση ξεπροβάλλει το χρυσό του βέλο

Σαν σκλήρυνση θαρρείς με μαγικό ραβδί στο ανάστημα

Στου πηγαιμού το άγραφο η άγρα πνέει

Και καθώς αφαιρούνται λέξεις θελκτικές

Ένα ατίθασο βλέμμα καλπάζει στην καμπύλωση του ιδεατού

Υδρόγειος πνευστών ανάλαφρα σχηματίζεται

Στο φωσφορισμό της αβύσσου μου και σου φυσά

Το πρόσωπο ω αγαπημένη

Το κουκούτσι του μοναχού στων λόφων

Τ' αδοκίμαστο απιθώνει χάδι μα

Προτού δροσίσει φλέγεται

Ένα δάσος

Ο κόσμος μας είναι

Τρωτός

Γλυκό το σόφισμα και το ξελόγιασμα!

Εικόνες άκοπης ειμαρμένης κρύβουν

Δείκτες πορφυρούς των ηφαιστείων καθώς

Εκβάλλουν απ' την πληγή κάποιου Αχιλλέα

Που θέλησε που χίμηξε που πάλεψε

Να δαγκώσει το άτρωτο

Μόνο

Μα εισέχοντας τη σκέψη των σοφών

Βλέπεις

Ο θάνατος του κτήτορα κύλησε στις μορφές

Που άδραξε η ζεστασιά των βουνοκορφών

Η αποφυγή της μοναξιάς αγάπησε τη μοναξιά της

______

γ. γεωργίου

Επανάληψη Μήτηρ Πάσης Μαθήσεως

Kalos&Κlio - δεν αντέχω άλλο φασιανό (2009)

Το γνωστό ρητό έχει βάση αλήθειας στην καθημερινή ζωή, τι γίνεται με αυτούς που ακoλουθούν πιστά στο χώρο της τέχνης; Η μορφολογική αναγνωσιμότητα στο έργο κάποιων καλλιτεχνών είναι η πιο συχνή “παγίδα” που πέφτουν οι ίδιοι όταν προσπαθούν να “υπάρξουν” στο σήμερα ή ορθότερα το πιο συχνό τρικ που εφαρμόζουν ώστε μέσω της αναγνωσιμότητας της φόρμας, να είναι ορθοί ως προς τους κανόνες μάρκετινγκ. Έτσι επαναπαύονται πάνω σε κάποιες πρώιμες κατακτήσεις τους και τις αναπαράγουν σε όλη τους την πορεία. Ο πειραματισμός αλλά και η διαρκής διάθεση για κατάργηση των “ευκολιών” τους ως προς το κομμάτι της μορφής είναι κάτι που λείπει συχνά από το έργο πολλών γνωστών εικαστικών ιδίως σε κάποιους από αυτούς που αποτελούν το status quo στα ελληνικά εικαστικά πράγματα. To να είναι αναγνωρίσιμος κάποιος καλλιτέχνης από την φόρμα του έργου του δεν είναι αναγκαστικά κάτι μεμπτό ιδίως στην περίπτωση που παρατηρείται πραγματική εξέλιξη μέσα σε αυτό. Εξαιρετικό παράδειγμα καλλιτεχνικής εγρήγορσης αποτελούν οι μεγαλύτεροι του μοντερνισμού όπου δεν αρκούνταν σε όσα είχαν κατακτήσει αναιρώντας ακόμα, με μεγάλη ευκολία, τα όσα τους είχαν αναδείξει. Ο Rene Magritte, όντας ήδη αναγνωρισμένος, σε μια έκθεση του στο Παρίσι to 1948 δεν δίστασε να κάνει έργα (με επιρροές από τον Ensor και τον Mattise) που χαρακτηριστήκαν τότε ως πρόχειρες καρικατούρες σοκάροντας τους συγχρόνους του. Iδανικό παράδειγμα αποτέλεσαν οι Dada καλλιτέχνες οι οποίοι κατάφεραν να γίνουν ένα μεταμοντέρνο φαινόμενο μέσα στον ίδιο τον μοντερνισμό, κάνοντας μια τέχνη(αντί-τέχνη) χωρίς καμία μορφολογική αναγνωσιμότητα με μια απόλυτη ελευθερία και ρευστότητα ως προς τα μέσα που λειτουργούσαν και τον τρόπο που δρούσαν. Οι Dada καλλιτέχνες έβαλαν τις βάσεις για το μεταμοντέρνο και απέδειξαν ότι ένα καλό εικαστικό έργο πρέπει να κινείται πάνω σε μια λεπτή γραμμή διατηρώντας το δικαίωμα του αμφιλεγόμενου και όχι να αναπαύεται πάνω στην μαλθακή σιγουριά του εύκολου μάρκετινγκ, κύριε Φασιανέ.

Χ. Καλός (2010)

Μάρλον Μπράντο, κοινωνία του θεάματος, ομαδικοί τάφοι

Η ερμηνεία του Marlon Brando στην ταινία "The Godfather" κάνει την ακαδημία να υποκλιθεί και να του απονέμει το όσκαρ. 27 Μαρτίου του 1973. Μια νεαρή ινδιάνα με το όνομα Mικρό Φτερό ανεβαίνει στη σκηνή για να αρνηθεί εκ μέρους του Brando την ύψιστη διάκριση για έναν ηθοποιό. Ευγενικά, λέει λίγα λόγια για τον λόγο που ο ηθοποιός αρνείται να παραλάβει το όσκαρ, και κλείνει με την ευχή πως στο μέλλον, η καρδιά και η κατανόηση όλων θα συναντήσει την αγάπη και τη γενναιοδωρία. Κάποιοι χειροκροτούν τη μικρή ινδιάνα, ενώ άλλοι την αποδοκιμάζουν γιουχάροντάς την. Το κείμενο το οποίο θα δοθεί στον τύπο μετά την απονομή, γραμμένο από τον Brando, είναι το εξής:

Marlon Brando (από το rare photos of...)

Εδώ και διακόσια χρόνια λέμε στους ινδιάνους που αγωνίζονται για τη γη τους, τη ζωή τους, τις οικογένειές τους και το δικαίωμά τους να είναι ελεύθεροι: «αφήστε κάτω τα όπλα σας φίλοι μου και έτσι θα είμαστε μονιασμένοι. Μόνο όταν αφήσετε τα όπλα σας φίλοι μου θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για ειρήνη και να κλείσουμε μια καλή για εσάς συμφωνία».

Όταν παρέδωσαν τα όπλα τους τους δολοφονήσαμε. Τους είπαμε ψέματα. Τους κλέψαμε τη γη τους. Τους αναγκάσαμε δια της πείνας να υπογράψουν ψεύτικες συμφωνίες που τις ονομάσαμε σύμφωνα φιλίας τα οποία ποτέ δεν τηρήσαμε. Τους μετατρέψαμε σε ζητιάνους σε μια ήπειρο η οποία δίνει ζωή από τότε που η ζωή μπορεί να μνημονευθεί. Και από κάθε (όποια) ερμηνεία της ιστορίας (κι αν το δεις), όσο διαστρεβλωμένη κι αν είναι, δεν πράξαμε σωστά. Δεν είμασταν τίμιοι, ούτε δίκαιοι. Δεν χρειάζεται να τους αποκαταστήσουμε, δεν χρειάζεται να τηρήσουμε κάποιες συμφωνίες, γιατί μας δίνεται από τη δύναμη που έχουμε να πλήξουμε τα δικαιώματά τους, να πάρουμε την ιδιοκτησία τους, να αφαιρέσουμε τις ζωές τους, όταν προσπαθούν να προστατεύσουν τη γη και την ελευθερία τους και να κάνουμε τις αρετές τους έγκλημα και τα δικά μας κρίματα αρετές.

Αλλά υπάρχει κάτι που είναι πέρα από τα όρια αυτής της ανωμαλίας: η τρομερή ετυμηγορία της ιστορίας. Και είναι σίγουρο ότι η ιστορία θα μας κρίνει. Αλλά μας νοιάζει; Ποια σχιζοφρενική ηθική μάς επιτρέπει να φωνάζουμε πιο δυνατά από την εθνική φωνή μας για να ακούσει όλη η υφήλιος ότι τηρούμε τις δεσμεύσεις μας, όταν κάθε σελίδα της ιστορίας και όταν όλες οι διψασμένες, πεινασμένες, ταπεινωτικές μέρες και νύχτες των τελευταίων εκατό χρόνων στη ζωή του Αμερικανού Ινδιάνου διαψεύδουν αυτή τη φωνή;

Φαίνεται ότι ο σεβασμός στην (θεμελιώδη) αρχή και η αγάπη του πλησίον έχουν αποτύχει σε αυτή τη χώρα και ότι το μόνο που κάναμε, το μόνο που καταφέραμε με τη δύναμή μας ήταν να καταστρέψουμε τις ελπίδες των νέων χωρών σε αυτόν τον κόσμο, φίλων και εχθρών μαζί, ότι είμαστε απάνθρωποι και ότι δεν τηρούμε τις συμφωνίες μας.

Ίσως αυτή τη στιγμή αναρωτιέστε τι στο διάβολο έχει να κάνει όλο αυτό με την απονομή των όσκαρ. Γιατί αυτή η γυναίκα είναι εδώ μπροστά και χαλάει τη βραδιά μας, εισβάλλει στις ζωές μας με πράγματα που δε μας αφορούν και δε μας ενδιαφέρουν. Σπαταλώντας τον χρόνο και τα λεφτά μας και εισβάλλοντας στα σπίτια μας.

Νομίζω πως η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις είναι ότι η κινηματογραφική κοινότητα είναι τόσο υπεύθυνη όσο οποιοσδήποτε άλλος για τον υποβιβασμό του ινδιάνου αυτόχθονα, κάνοντας μια παρωδία του χαρακτήρα του, παρουσιάζοντάς τον σαν απολίτιστο, εχθρικό και κακό. Είναι ήδη δύσκολο για τα παιδιά να μεγαλώσουν σε αυτόν τον κόσμο. Όταν τα ινδιανάκια βλέπουν τηλεόραση, και ταινίες, και όταν βλέπουν τη φυλή τους να παρουσιάζεται όπως στις ταινίες, οι συνειδήσεις τους τραυματίζονται με τρόπους που ποτέ δε θα μπορούσαμε να ξέρουμε.

Τελευταία έχουν γίνει κάποια αβέβαια βήματα για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, αλλά πολύ αβέβαια και πολύ λίγα, ώστε εγώ, ως ανήκων σε αυτό το επάγγελμα, δεν νιώθω ότι μπορώ να δεχτώ, ως πολίτης των ηνωμένων πολιτειών, ένα βραβείο, εδώ, αυτό το βράδυ. Πιστεύω ότι ωσότου η πραγματικότητα των αυτοχθόνων ινδιάνων αλλάξει ριζικά, οποιαδήποτε βραβεία σε αυτήν τη χώρα δεν είναι πρέπον να απονέμονται ή να γίνονται δεκτά. Αφού δεν είμαστε οι προστάτες των αδερφών μας, τουλάχιστον ας μην είμαστε οι εκτελεστές τους.

Θα ήμουν εδώ σήμερα για να σας μιλήσω αυτοπροσώπως αλλά ένιωσα ότι ίσως θα ήμουν χρησιμότερος στο Wounded Knee για να βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο τη ματαίωση των ειρηνευτικών διαδικασιών (συμφωνιών) οι οποίες θα ήταν ατιμωτικές, για όσο τα ποτάμια κυλούν και το γρασίδι μεγαλώνει.

Ελπίζω ότι όσοι είναι εδώ σήμερα δεν θα δουν αυτή την ομιλία σαν μια αγενή παρεμβολή, αλλά σαν μια ειλικρινή προσπάθεια να συγκεντρωθεί η προσοχή σε ένα ζήτημα που θα καθορίσει εαν αυτή η χώρα έχει το δικαίωμα να λέει από εδώ και στο εξής: πιστεύουμε στα απαράγραπτα δικαιώματα όλων των ανθρώπων να παραμείνουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι στη γη που ανέκαθεν τους δίνει ζωή.

Ευχαριστώ για την καλοσύνη και την ευγένειά σας προς τη δεσποινίδα Littlefeather (μικρό φτερό). Σας ευχαριστώ και καλό βράδυ.

(η μετάφραση από το πρωτότυπο έγινε από τον φίλο Nikolas Kalli τον οποίο και ευχαριστώ για την ευαισθησία του όσον αφορά αυτή τη σειρά των δημοσιεύσεων που σχετίζονται με το ζήτημα των αυτοχθόνων αμερικανών και της σφαγής τους από τον λευκό ευρωπαίο χριστιανό κατακτητή)

Ομαδικοί τάφοι αυτοχθόνων Lakȟóta (Sioux) από τη σφαγή του 1890 στο Wounded Knee

Michel Sanon -ένα συγκλονιστικό ποίημα για την Αϊτή και την Αϊτινή επανάσταση

Haiti the rebel

Who is to tell me when

To celebrate my history?

Who is to tell me

When to dress my wounds

And to reminisce

My trials, my sorrow

When to shed tears

Over my brave children

And to glorify their names?

They suffered and died

Every bloody month

Of the bloody year.

I was born

Of abject inhumanity

With the noble destiny

Of carrying the sword

Of precious humanity

In a New World

Cursed by the West Storm

And raped by the powers

Of greed, wickedness, and death.

I am the mother of martyrs

Of survivors and overcomers.

Alone, I faced the wrath

Of this world's powers

In March of 1802.

Their mighty venom

Could not cripple me.

I stepped on the snakeís head

In May of 1803

And created for ever

The symbol of my pride.

How many now really know

My history?

How many care?

Alone, with my hurting hands

I broke the first link

Of the mighty chain

Of human curse

Called slavery.

Alone on the traitorous hill

Of the New World

I carried the cross of a race

Into this century

Of furious revolution

And industrialization

Refusing to get crucified.

I've been chained

I've been robbed

I've been raped and stabbed

And I have fought back

Fearlessly, continuously.

Alone I have paid and paid.

I have paid the senseless price

I have paid the endless price

For my vital exploits.

Humanity at large

Enjoys the benefits

Gratelessly, pompously.

Every bloody month

Of every bloody year

I have fought constantly

With a burning spear

Stuck in my chest.

Sometimes it weakens me

But I always rise

High above the pain

And the wickedness

Of powerful forces

From near and far

To claim my dignity.

I have friends

Who suck up my blood

When tired I fall asleep.

They set my house ablaze

To scare my children away

From my wounded heart.

Though today I choose to stand

And stand in pride and love

With my dear family

To celebrate in harmony

Our common history

In the month of February

I was alone when in Vertières

I rose to face the Devil

When hell broke loose

Unleashing its fire storm

With waves of flame rushing

To engulf me whole...

Alone in the vast universe

I froze hell over

And walked on its ashes

To create my own history.

Nobody stood by my side.

I alone remember.

It was the eighteenth day

Of a month called

November.

Michel Sanon

----------------

Σημείωση: 18 Νοεμβρίου του 1803, η τελευταία μεγάλη μάχη προς την ανεξαρτησία των Αϊτινών που συνέτριψαν τους Γάλλους εισβολείς)

Σημείωση δεύτερη: περισσότερα ποιήματα θα βρείτε εδώ. Αυτά τα ποιήματα με έχουν σοκάρει, πραγματικά.