Every work of art is an uncommitted crime


-Theodor Adorno-

daDa ποiησΗ dAda λογοtεΧνiα dadA pUnk dADa

Τελάλης:

Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2010

elladADa


ideal andyplatonism

Η ελλάδα είναι πασίγνωστη ως σουρρεαλιστική χώρα. Γι' αυτό κι εμείς, ως dada, δεν τη γουστάρουμε έτσι, μας χαλάει που ενώ είναι αστεία δεν έχει αίσθηση του χιούμορ -συνεπώς δεν αντέχει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Ή πολύ απλά είναι δυσκοίλια.

Εικόνες που μας αρέσουν:

Όταν η Παπαρήγα λέει: μπλα μπλα, δόξα τω θεώ, μπλα μπλα μπλα.

Όσα γυράδικα εμπνευσμένα από το fight club καραδοκούν στους κάδους πίσω από τα ινστιτούτα αδυνατίσματος, τσιμπούν τα ξίγγια και τις λίγδες της λιπαναρρόφησης αλείφοντας χαμογελαστοί τις άμορφες μάζες υποτιθέμενου κρέατος που θα καταλήξει κυρίως στα στομάχια των ψευτοεπαναστατών φοιτητών που θεωρούν ότι επιδεικνύουν πνεύμα λέγοντας μεταξύ τους ότι δεν γνωρίζουν να βράζουν ούτε αβγό.

Όσα γυράδικα επιδεικνύουν εκείνο το πνεύμα που έχει κατασκευάσει αγωγό ο οποίος συνδέει τα ινστιτούτα αδυνατίσματος με τις αποθήκες τους ώστε να γλυτώνουν το κουβάλημα και το ρεζιλίκι. (Αυτοί οι αγωγοί είναι ό,τι καλύτερο αισθητικά υπάρχει σ' αυτή τη χώρα)

Στην coca cola που μας τρώει τα σπλάχνα, αλέθει τα κόκκαλα και μαλακώνει τους μύς μετατρέποντάς μας σε μαλάκια -αν καταφέρουμε έτσι να αυτοαναπαραγόμαστε κιόλας, αυτό θα σημαίνει το τέλος της γκρίνιας, των ερωτικών απογοητεύσεων, του Καρρά, των προφυλακτικών, του AIDS, της πλαστικής χειρουργικής, της μαλακίας και της μαλακίας εν γένει.

Όταν σε κάθε προσπάθεια διατύπωσης μιας άποψης που δείχνει να γνωρίζει για την απάτη της εκκλησίας (holy business) εκείνη μιλάει για προσβολή του ιερού αισθήματος των πιστών. Χαχαχαχα.

Όταν οι φασίστες και οι κρετίνοι της πρώην πολιτιστικής πρωτεύουσας της ευρώπης έχουν τον νομάρχη που τους αξίζει.

Με τον λυσσαλέο, μανιασμένο, αγώνα κάποιου να έρθει στην εξουσία για να σώσει το έθνος. Στα τζάνκια του αλτρουισμού, τους άρρωστους πολιτικούς μας.

Στους λάτρεις της γης που σπέρνουν, παίρνουν τις επιδοτήσεις, και τα παρατάνε. Στα πρόβατα που τρώνε τις σοδειές. Στα τρακτέρ που σκοτώσανε κατ' επανάληψη τα αισθήματα του Kerouac.

Στους καλλιτέχνες, και κυρίως στους ποιητές, που εφηύραν νέο τρόπο αυνανισμού -τον πνευματικό. Στους παπάδες που τον κόψαν προ πολλού -αυτοί είναι σε σχέση (όπως θα 'λεγε ένας γιανναράς).



picture by Kalos&Klio

d-d-d-d-d-d-a… ___________

Οι σουρρεαλιστές έλληνες με σερρεαλιστή πρώην πρωθυπουργό, σερρεαλιστή βαλσαμωμένο εθνάρχη, και chief-γιωργάκη, με δημοσίους υπαλλήλους παπάδες, με δημοσίους υπαλλήλους ροκάδες, σκυλάδες, χεβιμεταλλάδες, και πνευματικούς γκασμάδες, με καθυστερημένους τέως πωλητές τηλε-ιστορικών δήθεν αληθειών και νυν εκλεγμένους δημοσίους καλοφαγάδες, με φασίστες εξωγήινους και ψηφοφόρους από την ανδρομέδα, με μέγ' αλέκο πάνω σε βουκεφάλα με κάτι μεγ' αρχίδια να, με το σφυρί και το δρεπάνι, με τον τραγουδιστή νομάρχη, με μια νέα ενθική οδό για αγώνες μοτοκρός, με κρος και με ατσάλι, με λιμουζίνες εκ θεού, με πνεύμα διάχυτο παντού, η προσωπική αϊτή του μικρούτσικου (του ποιού;) και το μαραμένο πέος του βασιλιά, δρόμοι σκατά, και πεζοδρόμια σκατά, με βίλες χτισμένες σε χώρους δημόσιους που το κάπνισμα πάντα επιτρέπεται, και κτήρια σκατά, μπουρλότο, σε μια χώρα με ήθος, σε μια χώρα αιώνια και απειροατελεύτητη, γιγαντομαγική και υψηλομαλακισμένη, όλοι οι έλληνες αυτοί, γιατί. Γιατί δεν έχουν χιούμορ; αλλιώς δε θα περίμεναν τον λαζόπουλο να πατήσει το κουμπί τους, να τους κάνει να εκτονώσουν την υστερία τους, κι έπειτα, «αφού ο λαός δεν είναι χαζός», κι αφού τους κλείσει το κουμπί τους, να πάνε για ύπνο μιας και μια ακόμη μέρα ξημερώνει με αριστερούς και οικολόγους, με παπάδες και δημαγωγούς, με επαναστάτες που αγωνίζονται ώστε όλα να παραμείνουν ως έχουν, με φοιτητές μπούφους, με συνδικαληστές και καρεκλολάγνους, με όλους τους κοπρολάγνους του καθημερινού σκατού που ρέει από την πηγή μιας απαράδεκτης και βρομερής δημιουργίας.



pic by X. Kalos

daDa a a a a

a αφοδεύστε τους κόντρα στο νόμο της βαρύτητας dadA

d αδιαφορία

γέλιο άγριο dada ξερατό στοστ ήθος d-

Ada ______________________________a σκαμμένος ουρανός

Λαβύρινθοι που κρύβουν το απαίσιο τέρας

Με πόδια ανθρώπου και χέρια ακρίδας d d d

KAI

ΣκΑτά για κεφάλι

Το αρδευτικό ζήτημα να dούμε αν ποτέ λυθεί

Θεοί που κολυμπάνε

Ένα ψόφιο ποντίκι επιπλέει μισό εκατοστό από το ρουθούνι του βησσαρήωνα

Κι η ζωή τραβάει την ανηφόρα

γυμνοί νέοι και γυμνές νέες αντί γυμνών αγαλμάτων τα

ρούχα του παρθενώνα αντανακλούν στο νέο μουσεί

ο έπειτα μόνο ο

έρωτας, σώματα που οργιάζουν κι απελευθερώνονται στ

ον φιστικί

ουρανό ω ω ω

ωδή πορδή φωνή ελλνική τζζζζζ ρρρρρρρ τζζζζζζ σουτ!

! …

Α.G.R.D. 250909=

Χα!



pic by Kalos&Klio

dada-manicfestoon


1. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει ντροπή σ' αυτό το ιδιαίτερο είδος ζώου κάνε κάθε δημόσιο υπάλληλο να φοβάται για την τεμπελιά και αγένειά του, δηλαδή για την ύπαρξή του: κλότσησέ τον στ' αρχίδια ή ξύρισε τα μαλλιά του (αν είναι γυναίκα), λιθοβόλησέ τον, παρακολούθησε τη ζωή του μέρα νύχτα απροκάλυπτα σαν να ήταν διάσημος και ό,τι υλικό έχεις δημοσίευσέ το στο youtube φυσικά με ψευδώνυμο. Φέρε τον αντιμέτωπο με τον χριστιανισμό του -κάνε τη ζωή του μαρτύριο.

2. Όταν συναντήσεις έναν παπά, πλησίασέ τον κατά μέτωπο. Αυτός θα απλώσει το χέρι του για να το φιλήσεις. Εσύ τότε θα το χτυπήσεις με βίτσα. Οπωσδήποτε πρέπει να έχεις μία μαζί σου, κρυμμένη, την οποία θα βγάλεις τελευταία στιγμή. Μετά το αλύπητο χτύπημα που θα καταφέρεις στο αφρόπλαστο χέρι του μπορείς να πετάξεις και καμιά ατάκα όπως: ουστ δημόσιε υπαλληλάκο ή όξω ζητιάνε -καλά, εδώ μπορείς να αυτοσχεδιάσεις. Έπειτα συνέχισε την πορεία σου -αν δεν μετακινηθεί πέσε πάνω του, ποδοπάτησέ τον και συνέχισε την ωραία σου βόλτα. Αν αρχίσει να δυσανασχετεί τότε πρόλαβέ τον, φώναξε βοήθεια και πες ότι σου επιτέθηκε, ότι πήγε να σε χουφτώσει, ότι σε τρόμαξε η κίνηση ενός χεριού που ξεπροβάλλει μέσα από ένα μαύρο και λιγδερό ράσο. Σε κάθε περίπτωση εσύ μη μασήσεις, αυτός είναι παπάς.

3. Πήγαινε σε μία δημόσια υπηρεσία, οποιαδήποτε, δεν έχει καμία σημασία ποια, χτύπησε την πόρτα στο πιο εύκολα προσβάσιμο γραφείο, στο πρώτο ή πλέον απομονωμένο, δε θα λάβεις απάντηση, μη σε νοιάζει, άνοιξε την πόρτα, βάλε το κεφάλι σου μέσα και χαμογέλασε, πες ευγενικά μια καλημέρα, τζάμπα είναι, έπειτα αμόλα τα δύο εξαγριωμένα ντόπερμαν που έχεις μαζί σου και κλείσε την πόρτα. Φύγε. Εδώ θα πρέπει να επιδείξεις ευφυία και να βρείς τον τρόπο να περάσεις τα ντόπερμαν χωρίς να σε πάρουν είδηση -πιθανότατα ο φόβος σου να είναι μόνο στο μυαλό σου γιατί κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν πρόκειται να σε πάρει πρέφα. Απλώς πήγαινε τις πρώτες πρωινές ώρες που πίνουν καφέ στα γραφεία τους απασχολημένοι με τα προβλήματα των βλημμάτων που εμφανίζονται στα πάνελ των εκπομπών. Όποιος μπορέσει να αμολήσει πέρα από τα δύο ντόπερμαν και τον κροκόδειλο -αυτό είναι το ντανταϊστικό πλάνο- του υποσχόμαστε μια θέση στην ιστορία της τέχνης. Tip: τσέκαρε τις γραμματείες καλών τεχνών, είναι εύκολος στόχος και μπορείς εύκολα να φτειάξεις ένα concept που να δικαιολογεί το αριστούργημά σου -αν δεν, θα σου το παρέχουμε εμείς.

4. Μην δουλεύεις. Δεν υπάρχει λόγος να στερείς από τον εαυτό σου μια βόλτα στα κακόσχημα, καταθλιπτικά και βρόμικα δρομάκια της γειτονιάς σου. Όπως και την ευκαιρία για υλοποίηση μιας από τις τρεις παραπάνω απολαύσεις -ή ακόμα και τις τρεις. Αν δεν είσαι άνθρωπος της τέχνης μπορείς να περιοριστείς στη βόλτα (αν ζεις στη θεσσαλονίκη απόφυγε τους ιστορικούς χώρους - δε θες σε καμία περίπτωση να τυφλωθείς).

5. Μην πιστεύεις εκείνους που σε εξυψώνουν. Είναι για να σε πουλήσουν ακριβά αργότερα. Μόνος σου εξυψώσου. Κλότσα τους στ' αρχίδια ή ξύρισε τα κεφάλια τους. Θα σε βρίσουν χυδαία την ίδια στιγμή. Αυτό, σύμφωνα με τους κανόνες της λογικής, θα σε βεβαιώσει πως λέγανε ψέματα. Κι εσύ μπορείς να τους πεις φεύγοντας πως είσαστε πάτσι.

6. 1+1=0 -γιατί έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε.

7. Μην προσπαθήσεις ποτέ να γίνεις πρωθυπουργός ή ποιητής. Ποτέ δε θα μπορέσεις να γίνεις χειρότερος από όσους προηγήθηκαν. Ή αλλιώς: μην ονειρεύεσαι, δεν έχει νόημα.

8. Αν συναντήσεις στον δρόμο σου τον τρισμακεδόνα ζορό μη διστάσεις να του κόψεις δυο μεσαία σκαμπίλια στα μάγουλα, να πάρεις το πλαστικό του ξίφος και να το βάλεις στον κώλο του. Έπειτα μη νιώσεις καμία τύψη -αυτός δεν δίνει στους φτωχούς, είναι κάλπικος. Και πάντα μπορείς να ζήσεις με την πεποίθηση ότι του άρεσε.

9. Αν είσαι παιδί ή έφηβος σταμάτα το σχολείο. Το μόνο που θα μάθεις είναι πώς να γίνεις κι εσύ ένας δημόσιος υπάλληλος, που σημαίνει πως κάποιος θα σου κλοτσάει τα αρχίδια ή ξυρίζει το κεφάλι πολύ συχνά. Κι αν είσαι φοιτητής και δεν είσαι φυλακισμένος στον ασήμαντο εαυτό σου και σ' ενδιαφέρει η τέχνη σκέψου πως έτσι, σταματώντας το πανεπιστήμιο, θα κάνεις ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου και των επιτροπών για την παιδεία και τον πολιτισμό να μην έχουν λόγο ύπαρξης, φανερώνοντας την απάτη του πνεύματος και στέλνοντας τους βολεψάδικες προς αναζήτηση αληθινής δουλειάς. Εσύ θα γίνεις αυτομάτως, και για πάντα, καλλιτέχνης.

10. Πέταξε από το παράθυρό σου τα λερωμένα σου σώβρακα, τους δίσκους των U2, το βιβλιάριο υγείας του ΙΚΑ, τον χριστό, τον λογαριασμό της ΔΕΗ, τα προφυλακτικά, το τοπιάκι στον τοίχο, τον νίκο λυγερό, τη μαμά, τις τρύπιες κάλτσες, τον καθρέφτη του μπάνιου, το δεξί σου πόδι, όλο το πνεύμα σου.

11. Παράκουσε, παρερμήνευσε, παρεξήγησε, παραμίλησε, παρακίνησε, παράχεσε.


γ. γεωργίου



pic by Kalos&Klio



10 σχόλια:

  1. Αν δεν εκτροχιαστείς καθημερινέ άνθρωπε, θα συνεχίσεις να απομακρύνεσαι από τον πραγματικό εαυτό σου που βρίσκεται κάπου βαθιά κρυμμένος κάτω από τόνους πρέπει, δήθεν θέλω, δεν πρέπει και αλλά σκουπίδια που έχεις ξεχάσει να ξεφορτωθείς, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, βρίσκεται εκεί και ανασαίνει, βαριά, ελπίζοντας στον εκτροχιασμό σου.

    Χ.Καλός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. απίστευτο κείμενο! χαχαχα! δεν ξέρω εαν πρέπει να γελάσω η να κλάψω με την κατάντια μας... κλαψύγελος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά είσαι στα ξένα τα κράτη μακριά (που έλεγε ο Π.). Όσο πιο μακριά τόσο πιο καλά.
    Φαντάσου ότι μου πέρασε από το μυαλό όταν ήμουν στην κολομβία να μείνω και να ζήσω εκεί, στις παραγκουπόλεις. τόση απελπισία μιλάμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έλα βρε μην τα παραλές, έχει το χάζι του...
    Χωρίς να συμφωνώ με όλα (διαφορετικά θα ήμουν ίσως κι εγώ στην ομάδα dada!), το Νο.10 είναι ό.τι ακριβώς χρειαζόμεθα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μα δεν πρέπει να συμφωνείς φίλε μου! τότε εμείς τι θα κάναμε; πως θα διαφέραμε; αστειεύομαι... δε θα μιλούσα ποτέ σε πρώτο πληθυντικό για τον εαυτό μου! και συνεχίζω... όπως αστειεύομαι και σε πολλά σημεία του κειμένου -σε άλλα είμαι όπως ο ερωτευμένος και σε άλλα σαν ένας επικίνδυνος. οπωσδήποτε γελάω. στο σύνολο τίποτα, ή dada, ή ό,τι επιθυμείτε.
    δεν έχει σημασία. ούτε και καμιά αξία άλλωστε. τα λόγια είναι τζάμπα.

    Υ.Γ. πάντως το σκέφτηκα να μείνω στην κολομβία. αλλά είμαι ελλάδα. όλο αυτό είναι ήδη παρανοϊκό από μόνο του.
    Υ.Γ. μόλις διάβασα και πάλι ό,τι μπορεί να διαβαστεί σ' αυτή τη σελίδα. επιθυμώ να επαναλάβω το σχόλιο του Καλού. λέει περισσότερα από όσα λέει η ανάρτηση.
    Υ.Γ. στο πουλάω το Νο.10!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Διάβαζα αυτή την ανάρτηση και γέλασα απίστευτα!
    Λοιπόν, φοράω το προσωπείο "Η εκδίκηση της ξανθιάς" και ξεκινάω να πυροβολώ.
    (Για καθαρά προσωπικούς λόγους, προειδοποιώ ότι ο dadaισμός αγγίζει ένα από τα alter ego μου)
    Ζω Ελλάδα.
    Βλέπω Πρωινή μελέτη,Λυριτζή-Οικονόμου,Μενεγάκη γιατί λατρεύω Άση Μπίλιου και το μεσημέρι βαράω πρέζα με Μπίλιω Τσουκαλά.Τα απογεύματα ακούω λίγο Τσανακλίδου και Steve Jablonsky,ενώ καρτεράω το έγκυρο δελτίο του Star να μάθω για τη Μενεγάκη που έβλεπα το πρωί τι ένιωθε ο γαστρεντερικός της σωλήνας που δε μπόρεσα να συλλάβω γιατί ήταν πρωί ακόμα και ο υποθάλαμος μου είχε σε καταστολή τις ορμονούλες μου.
    Μετά έχει ό,τι λάχει: τα Σαλονικιώτικα ξυπνοπούλια μας με την Αρβύλλα τους, τον αγαπημένο μου χοντροπατάτα, το νυχοκόπτη το Λαζόπουλο, κάτι θα βρεθεί.Εκτός κι αν έχει κυρά Αννίτα ή Χ-factor που λιώνω να βλέπω φανατικά αμφότερα.
    Άμα πάω σε Δημόσια Υπηρεσία και έχω καύλες κάνω τον ευγενικό σε όλους τους υπαλλήλους ενώ μετακινούμαι πάντοτε με 24ωρο εισητήριο με τα αστικά του ΟΑΣΘ κι ας τα χρησιμοποιώ το πολύ για 2 δρομολόγια τη μέρα.
    Δεν διαβάζω βιβλία αλλά εκφέρω άποψη για ό,τι πλανάται στην τέχνη αφού εκπαιδεύομαι χωρίς κούραση από την τηλεόραση.
    Μπαίνω σε ένα blog (αυτό εδώ) που παρατηρώ κοινούς τόπους με κάποιο από τα alter ego μου και ενώ εφάπτομαι, γελάω ειρωνικά θεωρόντας όλα αυτά που διαβάζω αβάσταχτες παπάρες επειδή πιάνει πάντα να το κάνεις αυτό, το λέει και ο Μουρατίδης.
    Δε με νοιάζει να μάθω για την Αϊτή τι έγινε, αλλά επειδή μαζεύτηκαν γνωστές λουγκροθοδώρες από την παγκόσμια μουσική βιομηχανία και τραγουδήσανε το "everybody hearts" , παίξανε και ένα βίντεο reality , τσίμπησα και την ενημέρωση μου για να τσιγκλίσω λίγο και τη φιλανθρωπία μου, δεν είμαι δα και κανάς αναίσθητος.
    Δε με νοιάζει η μόδα, γιατί δεν έχω λεφτά να την αγοράσω.
    Δεν με νοιάζουν οι U2 γιατί πάντοτε τους μπέρδευα με τους Rolling stones και νόμιζα ότι αυτοί είπαν το Satisfaction για χρόνια πολλά.
    Πιο πολύ μου αρέσει η Κανέλη , η Λιάνα ρε παιδί μου, που είχε κάνει διαφήμιση για τα κατεψυγμένα φασολάκια της FROZA τη δεκαετία του '80; Άνα γεια σου.Τα λέει ωραία, είναι σαν αυτούς που σε χουφτώνουν μέσα στο μπουλούκι αλλά επειδή ξέρει που να πιάσει και πως να πιάσει, του το συγχωρείς γιατί δε σου βρίσκουν εύκολα το κουμπί σου τη σήμερον ημέρα...
    Αγαπώ το Sex & the City. Μου αρέσει να βλέπω πόσο ηλίθιες είναι οι ανεξάρτητες γκόμενες της Αμερικής γιατί οι δικές μας εδώ είναι ντάνες και με μια πουτανιά σε βάζουν κάτω, ενώ εκεί ψάχνουν ανάμεσα στις αδερφές και επειδή δεν έχει άντρηδες κάνουν τις ντάνες στις άλλες τις καραντάνες και πέφτει το ασύστολο μαδομούνι!
    Όλα έχουν πλάκα. Γιατί δεν με αφορούν. Κανά σκόρπιο δώθε κείθε με αφορά αλλά και πάλι αμα δεν το παίζουν και πολύ στην τηλεόραση μετά το ξεχνάω.
    Είναι ωραία εδώ στην Ελλάδα. Είναι όντως η χώρα του φωτός! Γιατί ισχύει το "είδα φως και μπήκα!".
    Κάναμε και ωραίο μαγαζί για τα αρχαία στην Αθήνα.Καλέ δεν βάλαμε νέα αρχαία, τα παλιά αρχαία βάλαμε, αλλά τους αλλάξαμε κλίμα. Μην τρίξουν και τα κοκκαλάκια του Δία. Όχι του πλανήτη, μη μπερδεύεσαι, του άλλου, που ήταν αρχαίος κι αυτός.
    Έτσι που λες. Ωραία είναι μωρέ. Δόξα τω Θεώ να λέμε, αλλά όχι κατά Παπαρήγα, από την άλλη μεριά.
    Κι εσείς ωραία τα λέτε.Κι εσείς εδώ μένετε;
    Καλέ γειτόνισσες; Να βάλουμε καμιά μπριτζόλα καμιά μέρα στο κάρβουνο, να πούμε και στις γυναίκες να κάνουν κανά μπουρεκάκι (από αυτά του Lidl τα κατεψυγμένα, 2 ευρώ του κιλού, έχουνε ωραία γεύση τόσα Ε μαζεμένα) να πιούμε καμιά ρετσίνα να έρθουμε στο κέφι βρε αδερφέ. Μια τσαρουχιά και μια στο τακούνι που λέω κι εγώ.

    Τι; Θέλατε να πάτε Κολομβία στις παραγκούπολεις;
    Καλά δεν ντρέπεστε; Ολόκληρη παράγκα υπερλούξ σας κάναμε εδώ και μας την έχετε του πεταματού;

    Όχι μεσιέ μου, εδώ, εδώ να κάτσετε, γιατί από παράγκα σε παράγκα διαφέρει. Εδώ ο πάσσαλος τρυπάει και Άγιο χώμα. Πολιστικό και πολιτισμένο. Τς! Μαλακίες θα λέμε;

    Αυτά. Αν μ'άρεσε που τα'πα εδώ;

    DA, Da ....

    Ηλίας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. : D
    (αν και αποφεύγω πεισματικά να χρησιμοποιώ σύμβολα που σημαίνουν χαρά, λύπη, θυμό κτλ, αυτήν την msn κωδικοποιημένη γλώσσα που ωστόσο χρησιμοποιώ στα chat, εδώ όμως, όταν γράφω, προτιμώ να ζορίζομαι και να προσπαθώ να αποδίδω το συναίσθημα με τις λέξεις, τραβώντας τες και παλεύοντας μαζί μ' αυτές, ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνω, κι όταν είναι πιθανόν να παραξηγηθώ. εδώ όμως, στην ανάρτηση αυτή, όλα επιτρέπονται!)
    : D (ada)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είπα να βάλω μια μάσκα ένεκα ημερών, ένεκα λατρεμένου Μονάρχη, ε, μπαρδόν, Νομάρχη, ένεκα ελαφράς μέθης...
    Με βάση τη δική μου αντίληψη, ο Dadaισμός κάνει βαθειά τομή με το πιο κοφτερό νυστέρι, το χιούμορ.
    Δεν είναι ελαφρότητα το χιούμορ,είναι απλά σχεδόν ανεπαίσθητο.Έτσι κάνει και το νυστέρι,χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτός ο πόνος της νύξης από τις νευρικές απολήξεις,μέχρι να μεταφερθεί από τους νευροδιαβιβαστές το μήνυμα στον εγκέφαλο ότι πληγώνεται το όργανο που αγγίζει,αυτό έχει ήδη λύσει σχεδόν ανεπανόρθωτα τον ιστό.
    Κι αφού κάνεις τη δουλειά σου, ράβεις την τομή με την βιοαπορροφήσιμη κλωστή από έντερο γάτας συνήθως και κλείνει κι όλα μια χαρά.
    Τώρα τι είδους δουλειά έκανες θα φανεί στη νεκροψία.Ό,τι και να γίνει όμως, αφήνεις μια ουλή. Η οποία θα θυμίζει ότι εδώ κάτι συνέβη.Κάποιος επενέβη.
    Καθένας χρησιμοποιεί τη δική του τεχνική, νυστέρι, μαχαίρι, λέιζερ ό,τι θέλει, αναλόγως από το σε ποιο στάδιο θέλει να ξεκινήσει να γίνεται αντιληπτή η επέμβαση του.
    Δυστυχώς όμως τις περισσότερες φορές εμμένουμε στην επέμβαση και δεν παρακολουθούμε το αποτέλεσμα.Κι αφήνουμε τα παλάτια του Παρθενώνα για να μεταναστεύσουμε στις αυτοσχέδιες παράγκες χωρίς να ξέρουμε γιατί το κάνουμε.
    Καλά να πάθουμε.Αλλά καμιά φορά ίσως είναι προτιμότερο αυτό.Γιατί εκείνη ήταν η πρώτη μας στέγη, η παράγκα, η ινδιάνικη σκηνή, ή ακόμα παλιότερα η σπηλιά.
    Κι όταν χάνεις τη διαδρομή,γύρνα πίσω και ξαναξεκίνα.Όσο σαχλό και να ακούγεται,η αναδρομή είναι πάντοτε η λύση.Στην Ιατρική και την Ψυχιατρική,αυτό είναι μονόδρομος.Και πετυχαίνει πάντα.
    Κι άμα είναι σοκαριστικό;
    Είναι,αλλά όλα είναι θέμα οπτικής.Ίσως παραπήραμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά και δεν τους ανεχόμαστε άλλο τόσο σοβαρούς.Γι'αυτό και το σοκ.
    Κλείνοντας το παραλήρημα μου αφήνω έναν ήχο που μου αρέσει. Linkin Park - What I've done.

    Χαίρομαι που χαμογέλασες,μου 'δωσε κουράγιο.
    Ηλίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ηλία, προσυπογράφω το σχόλιό σου.
    Με εξαίρεση τον "ήχο" -δε μου αρέσουν οι linkin park (είμαι αρκετά ιδιότροπος όσον αφορά τη μουσική). Κρατάω όμως τους στίχους που έχουν ενδιαφέρον για μένα. Ωστόσο, καλοδεχούμενος κι ο ήχος αφού σου αρέσει.
    Σ' ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συμμετοχή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Да! - στους DADA - se olous tous DADA - olwn twn epoxwn! Kai sto Virtual "CAfe Voltaire" sas - paidia!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή